ပင္လယ္ေပ်ာ္

ျမင္ကြင္းတိုင္းက
ကမာၻၾကီးလံုးေၾကာင္းသက္ေသ
အထီးက်န္အေတြးေတြမွာ
စင္ေရာ္ငွက္တေကာင္ေတာင္ အေဖာ္မပါဘူး.။

အျမဳတ္တစီစီနဲ႔
လိႈင္းေခါင္းျဖဴျဖဴေတြ
ေသမင္းေတးကို တလွည့္စီဆိုလို႕
ညေရးညတာကို တိုက္စားေနတယ္

" ယေန႔ ရြာရန္ရာခိုင္နႈန္း........
ယေန႔ေလတိုက္နႈန္း.........."
အထပ္ထပ္ရြတ္ဖတ္ေနရတဲ့ ဂါထာတခုလို
နႈတ္ခမ္းေပၚ မၾကာမၾကာဆြဲတင္ရင္း
ပင္လယ္မီးစုန္းေတြေတာက္တဲ့အခ်ိန္
ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္ေနာက္က်မယ္ အေမ....။

စာမ်က္နွာ ၂၂

မေန႔ကေျပာတဲ့ တရားက
ဒီေန႔ ခါးေနျပီ ကိုစစ္..။
အလုပ္အကိုင္ရွားပါးမႈျပႆနာ
ေနမႈထိုင္မႈ လိင္မႈေရးရာ
ဘယ္ေထာင့္က ၾကည့္ၾကည့္
ဒီအရပ္မွာ သူေတာ္ေကာင္းမရွိဘူး

ကိုစစ္ ေနတဲ့ ရန္ကုန္နဲ႔
ကြ်န္ေတာ္ေနတဲ့ရန္ကုန္ မိုးရြာပံုခ်င္းအတူတူပါပဲ
ငယ္ငယ္တုန္းက မိုးရြာရင္မိုးေရခ်ိဳးမယ္ဆိုတဲ့သီခ်င္းက
အခု ေလမလံုမိုးမလံုနဲ႔ ရုပ္လံုးေပၚလာျပီ
ေက်ာရိုးတေလွ်ာက္
အရႈိးရာေတြအထပ္ထပ္နဲ႔
ကြ်န္ေတာ္က ေျပးလမ္းေပၚေရာက္မွ
ေျခက်ိဳးသြားတဲ့ ျပိဳင္ျမင္းတေကာင္ပဲ....ကိုစစ္

ရင္ဘတ္၀ဲယာတဖက္တခ်က္ဆီမွာ
အက်အေပါက္မ်ားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔
ညေရးညတာ လြမ္းလို႔ ငိုစရာမ်က္ရည္မရွိဘူး

၀ါယာၾကိဳးအေပါက္အျပဲေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့ညေတြအတိုင္း
ေလာကဓံက ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္မ်ားတယ္ ကိုစစ္

ပတ္၀န္းက်င္က နွလံုးခုန္သံေတြက
သူတို႔မ်က္နွာဖံုးေတြနဲ႔ သူတို႔မ်က္ရည္ကိုဖံုးကြယ္ထားၾကတယ္
ငိုတယ္ဆိုတာ လူသိမခံ၀ံ့တဲ့ မေကာင္းမႈတခုလား
ကြ်န္ေတာ္ခုထိနားမလည္နိုင္ေသးဘူး ကိုစစ္

ကြ်န္ေတာ္က ကမာၻ႔သတင္းကိုလိုက္မမွီနိုင္တဲ့ေကာင္
လူျပိန္းၾကိဳက္စကားလံုးအတိုအထြာေတြနဲ႔
ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈ ဒြန္တြဲေနတဲ့
ခပ္ရိုးရိုး အတၳဳပၸတၱိ တစ္ခုပါပဲ
အရင္ကလို စီးကရက္လက္ၾကားညွပ္ခဲ့တဲ့
ခပ္ေပါ့ေပါ့ မိုးပ်ံပူေဖာင္းတလံုးမဟုတ္ေတာ့တာကလြဲရင္....
ကိုစစ္နဲ႔ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အားက်ခဲ့တဲ့
ကိုငွက္ မရွိေတာ့တာကလြဲရင္......
အရာရာ အရင္အတိုင္းပါပဲ ကိုစစ္..။

တခ်ိန္ကလို ကတၱီပါ ဖိနပ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္
ရြံ႔ထဲဗြက္ထဲ လမ္းမေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး
အသားအေရာင္ခြဲျခားခံရတဲ့ တာယာဖိနပ္ေလးနဲ႔ပဲ
ကြ်န္ေတာ္ အာကာသကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့မယ္ ကိုစစ္

ကြ်န္ေတာ္က ေမွာက္ထားတဲ့ဖဲခ်ပ္ကို
ထိတ္လန္႔တၾကား လွန္ၾကည့္တတ္တဲ့သူမဟုတ္ခဲ့ဘူး ကိုစစ္
ပ်ံက်မိုးေတြ ရြာလာတဲ့တေန႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သူစိမ္းတေယာက္လို တံဆိပ္ရိုက္ျပီး
စာမ်က္နွာေတြေပၚကို ကူးခတ္လာခဲ့မယ္
ကြ်န္ေတာ့နာမည္ကြ်န္ေတာ္ ခပ္ဖြဖြရြတ္ဆိုရင္းေပါ့......။

လြန္ခဲ့ေသာဘ၀က ကဗ်ာဆရာ

ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ပံုေဖာ္ရတာေလာက္
ေအာက္တန္းက်တာမရွိဘူး
အသက္..။ ။
(၂၁) ခါေတြးျပီးရင္ မနက္ျဖန္ကိုေရာက္ျပီ.
အရိပ္ေတြ ညနက္ေနတုန္းပဲ
ကိုယ့္အဓိပၸါယ္ကိုယ္ျပန္ရွာမေတြ႔တဲ့အခါ
စိတ္...။ ။.
ကမာၻကို အေလာင္းေကာင္လို ေျမျမဳပ္ပစ္ခဲ့တယ္..။
အပ်က္မ မ်က္ရည္ေလာက္မွ မခမ္းမနားပဲ
အာဃာတေတြအန္ခ်ဖို႔တဲ့
ပါးစပ္ေပါက္ကို ဆြဲဆြဲခ်ဲ႕ေနရတာ ေမာတယ္..။
ေသနတ္တခ်က္ေဖာက္ရင္
ေပါင္မုန္႔တလံုး ေပ်ာက္တဲ့ေခတ္...
ဒါဏ္ရာကို တိုးတိုးေလး ညီးညဴဖို႔
အသံေတြက က်ယ္လြန္းေနတဲ့ေခတ္...
ကမ္းထားတဲ့လက္ေတြက
ေသြးညွီန႔ံတေထာင္းေထာင္းနဲ႔ဆိုေတာ့
ကမာၻကို အေလာင္းေကာင္လို ေျမျမဳပ္ပစ္ခဲ့တယ္
တခ်ိဳ႕ေသြးစေသြးနေတြက ေနရာမေရြးဘူး
ကုိယ့္ကိုသၿဂိဳ ၤလ္မဲ့မီးကို
ေက်ာက္ခဲရိုက္ ေမႊးေနရသလို
ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးမွာ ေခြးရူးကိုက္ခံေနရတယ္
ေန႔စာညစာက အံလြဲေနေတာ့
ရင္ဘတ္ထဲ ေခ်ာင္းၾကည့္ရတာေတာင္ အိပ္ေရးပ်က္တယ္..။
တကယ္ေတာ့
ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ပံုေဖာ္ရတာေလာက္
ေအာက္တန္းက်တာ မရွိဘူးမဟုတ္လား...။။။။

မင္းလုလင္

မမျမိဳ႔ၾကီးသူ

လွည္းယာဥ္ကေလးစီး
ထီးနီနီေလးေဆာင္းျပီး
ေခါင္းမျဖီးဘဲ လွေနတဲ့ မမ။

ကိစၥမရွိဘူး
ၾကယ္သံုးေလးပြင့္ေလာက္ ဆြဲခူး
အိပ္မက္အေထြအထူးေတြနဲ ့
ကြ်န္ေတာ့္ဖာသာရူးတာ။

မမ
သနပ္ခါးပန္းေလးပန္
ညဥ့္ယံမွာလည္း
ေမႊးတယ္။

မမ
ပုထုဇဥ္မမ
လူ၀တ္ေၾကာင္နဲ ့လွတယ္။

မမဟာ
စံပယ္ျဖဴျဖဴ
ကံေကာ္ျဖဴျဖဴ
စံကားပန္းျဖဴျဖဴ။

မမဟာ
ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ၾကည္လႊာ
မမဟာ
ကြ်န္ေတာ့္ လက္ေဗြရာ။

ကြ်န္ေတာ့္ နံေဘးက
ပုရိသတို ့ရဲ ့ေရွ ့ေရး
မမအေၾကာင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိေပါ့။

မမအျပံဳးကိုရတဲ့ေန ့ကစလို ့
အေမွာင့္ပေယာဂေတြနဲ ့
တေရးနိုးတိုင္း
ကြ်န္ေတာ္ ထထကတယ္။

မမ မ်က္ေစာင္းက
အေၾကာင္းသံုးပါးမေရြး
ကြ်န္ေတာ့္မွာ
ပံုျပင္ေသးေသးေလးေတြထဲ
ျပဳတ္ျပဳတ္က်ရ။


မမက ျမိဳ ့ၾကီးသူ
ကြ်န္ေတာ္က ေက်းေတာသား
မတရားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

မမေျခတစ္လွမ္းအေရြ ့
ကမာၻ ့ဘဏ္ထဲက ကုေဋတစ္သန္း
ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ ့ကို ေရာက္လာေစ့ခ်င္တယ္။

မမက ေဒါက္ျမင့္ ဖိနပ္စီးတဲ့အခါ
ကြ်န္ေတာ္က တာယာဖိနပ္စီးတယ္၊
မမက ကိုယ့္ကားကိုယ္ေမာင္းသြားတဲ့အခါ
ကြ်န္ေတာ္က သူမ်ားႏြားေက်ာင္းရတယ္။

မမ
မမဟာ
ကိုလႊမ္းမိုးသီခ်င္းထဲက
ဟိုအစ္ကိုၾကီးရဲ ့ မခင္နွင္းဆီ။

မမဟာ
ဆရာေအာင္ျခိမ့္ရဲ ့ ဂႏၱ၀င္မမ။

ေလာကမ်ားရဲ ့ ေကာင္းျမတ္ျခင္းတရား
မမ ဖ၀ါးမွာကပ္တြယ္ေနပါလား။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုတာက
ငရဲက်မွာထက္
မမ မုန္းမွာကို ပိုေၾကာက္တဲ့ ေသြးေႏြးသတၱ၀ါ။

မမ ျပံဳးရင္
ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ပိုပို မုန္းမိရဲ ့။

သလင္းေက်ာက္သား၊
စကားမဲ့ ေရအိုးစင္၊
အေမ့ ပံုျပင္ထဲက နတ္သမီး၊
မမ ဟာ ကြ်န္ေတာ္မပိုင္တဲ့ ထီးကေလးျဖစ္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ႏြားေက်ာင္းသား
ျမက္ခင္းစိမ္းကို ခ်စ္တယ္။

မမက စစ္ဘုရင္မ
ျမင့္မိုရ္ေတာင္ထိပ္က
အလံျဖဴကို ရသြားခဲ့သူ။

စစ္ျမင္းေတြေမာင္း
တံပိုးခရာေတြ တေထာင္းေထာင္းနဲ ့
အရွင္လတ္လတ္ ဘ၀ေျပာင္းရေပါ့။

မမက
ျမန္မာလို ယဥ္တယ္၊
အဂၤလိပ္လို လွတယ္။


ျမစ္ေရၾကီးမယ့္ ေနာင္နွစ္မ်ား
နယူးေယာက္ျမိဳ ့ရဲ ့ အေခါင္အျမင့္ဖ်ားမွာ
မမ ေဟာမယ့္တရား
ကြ်န္ေတာ္ နာမယ္။

ေနာင္နစ္မ်ားစြာ
ေနာင္နွစ္မ်ားစြာ
ကြ်န္ေတာ့္ မမ
ဒီလိုေလးပဲ
လွေနပါေစ။

ဤကမာၻေျမ
ဤကမာၻေရ
ဤကမာၻေလ
မမပဲ ပိုင္ဆိုင္ေစ။

တိုက္ပံုမ၀တ္တတ္ဘူး
ဖိနပ္ပါးပါးပဲ စီးတယ္
ကားမွန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရုပ္ကုိယ္ ျပန္ၾကည့္ဖူးတယ္
ဒီလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္က
ေပါ့ပါးတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္
မမ အသက္ရွဴရတာ မြန္းမွာ စိုးရဲ ့။

အဂၤလိပ္လို မေျပာတတ္လို ့
ေကာ္ဖီမေသာက္ဘူး
........ ..........
မမ ရယ္တယ္။

မမ
ျမိဳ ့ၾကီးသူ မမ။


ကြ်န္ေတာ့္ကေလးဘ၀က
ေက်ာင္းအက်ၤ ီအျဖဴေလး
ကြမ္းေသြးေတြ စြန္းေပ
အေမ့မလည္း မ်က္ရည္ေ၀ရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္
မမကို ခ်စ္တာ
ပုဒ္မအေပါင္းနဲ ့ ျငိစြန္းခဲ့ရ။

မမ မစီးတဲ့ ဖိနပ္အေဟာင္းေလး
ကြ်န္ေတာ္ေငးၾကည့္ေနမယ္။

မမ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းတကာ
ကြ်န္ေတာ့္ေသြးေတြ လဲ့ျဖာေစမယ္။

မမ
ျမိဳ ့ၾကီးသူမမ
ကေခ်သည္ဘ၀နဲ ့
ကြ်န္ေတာ္ ကျပပါ့မယ္။

နားဆင္ေလာ့
ရႈေလာ့
ခံစားေလာ့။

................(ေန႔သစ္)

ကြ်န္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ညီငယ္ေလးေန႔သစ္ရဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ

လိပ္ျပာလြင့္ျခင္း

ေသြးျပန္ေၾကာ တေလွ်ာက္
မီးခိုးေငြ႔ေတြနဲ႔
ငါက အေမွာင္ကိုေၾကာက္တဲ့ တေစ ၦတစ္ေကာင္....။

ယဇ္ပူေဇာ္ခံရေတာ့မဲ့ ယုန္တစ္ေကာင္လို
ကုိယ့္နွလံုးခုန္သံ
ကိုယ္ျပန္ေၾကာက္ေနရတဲ့ အျဖစ္....။

ေတာအုပ္လို႔အေခၚခံရဖို႔
သစ္ပင္ျဖစ္ခဲ့တာမဟုတ္ေတာ့လဲ
အ၇ိပ္ေတြက အကိုင္းအခက္မစံုဘူး

အမွတ္မရွိတဲ့ လက္ဖ်ံရိုးေတြက
..(ခုထိကို အပိုးမက်ိဳးေသး)..
ဒါဏ္ရာေတြကို ညွစ္ခ်ေနတုန္း
သူရဲေကာင္းတံဆိပ္နဲ႔ေတာ့
အသတ္မခံခ်င္ဘူး......။

ၾကိဳးျပတ္ေတာ့မွ
စြန္ျဖစ္မွန္းသိရတာ
အသည္းနာတယ္..။

မေျပာပါဘူး
မ...ေျပာ...ေတာ့...ပါ...ဘူး
အသံေတြတခါျပန္မ်ိဳခ်...။

ကစားမိတဲ့ပြဲက
ဒုကၡခ်င္းေလာင္းေၾကးထပ္ထားသတဲ့
ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ဗ်ာ
ကြ်န္ေတာ့အလွည့္ကို ခဏေလာက္ေက်ာ္ေပးထားပါ...။

ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးတလံုးကို မ်ိဳခ်ထားရသူလို
နာရီသံၾကားရတာ စိတ္မလံုေတာ့
ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ေခၚျပီး
လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းတေနရာမွာ
မွတ္တိုင္စိုက္ထားလုိက္တယ္
ငါက အေမွာင္ကိုေၾကာက္တဲ့ တေစ ၦတစ္ေကာင္
ထင္းရွဴးပင္တစ္ပင္ေတာင္ လာမစိုက္ၾကပါနဲ႔......။

ေျဖရွင္းခ်က္ေတြ
ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ ခဏေမ့ျပီး
ကိုယ့္ကိုခုတ္မဲ့ ဓါးကို
ကိုယ္တိုင္ေသြးေနရတဲ့ ဘ၀မွာ
ေမေမေရ....ကြ်န္ေတာ္အေ၀းၾကီးမွာ မဟုတ္ပါဘူး
အမဲေရာင္လက္၀ါးကပ္တိုင္ေလးန႔ဲ
ေက်ာခ်င္းကပ္ရပ္ေနခဲ့တာပါ
ေလခြ်န္သံေတြေတာင္ လႈိဏ္သံပါလာတယ္ေလ....။

မြန္းတည့္ခ်ိန္ေရာက္တာေတာင္မသိ
အေမွာင္ေတြ ထစ္ထစ္ခ်ဳန္းခ်ဳန္းရြာတဲ့အခ်ိန္မွာမွ
တေယာက္ထဲ
မိုးမိေနခဲ့ေတာ့...တကိုယ္စာအလင္းဆိုတာ.....။

ငါက
အေမွာင္ထဲမွာေနရတဲ့
အေမွာင္ကိုေၾကာက္တဲ့ တေစ ၦတစ္ေကာင္........။

ခံစားခ်က္ကုန္ခမ္းသည့္ေရာဂါျဖင့္ကြယ္လြန္သည္

..............(၁)................

ငါ့ေျခေထာက္တို႔ ကန္းခဲ့ျပီ......။

အလင္းမသိ

အေမွာင္မသိ

..............(၂)................

ေလွကားဆိုတာ

တက္ဖို႔ ဆင္းဖို႔ပဲမဟုတ္ဘူး

ထိုင္ေနလို႔လဲ ရတယ္ဆိုတာ

အသိေနာက္က်ေလျခင္း...။

...............(၃)...................

ကႏ ၱာရထဲမွာ ေရငတ္ေနသလိုမ်ိဳး

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ငတ္တယ္.....။

................(၄)..................

အထိတ္တလန္႔ေအာ္လိုက္တဲ့ ငါ့အသံမွာေတာင္

ထံုေဆးနံ႔ေတြနဲ႔ မႊန္လို႔............။

................(၅)................

ေသလို႔ေသမွန္းမသိ..။

...............(၀).................

ဘာ

ဆို

ဘာ

မွ

မ

သိ

...............(၀)...............

ဘာဆို...ဘာ....မွ.....မ....သိ...။

................(၅)................

ေသလို႔ေသမွန္းမသိ.....။

................(၄)...............

အသံေတြမသိ..။

...............(၃).............

ဆႏၵေတြမသိ.....။

...............(၂)...............

အေတြးေတြမသိ....။

...............(၁)..............

ငါ့ေျခေထာက္တို႔ ကန္းခဲ့ျပီ...။

အတိတ္ေမ့ျခင္း

အတၱနဲ႔ အနတၱ

ဘူတာနွစ္ခုၾကား

ရထားစီးမွားခဲ့တဲ့ေကာင္

ေခါင္းထဲက ျမစ္က

ပင္လယ္ေရာက္မွ ျပာတယ္....။

အလြမ္းနာ

ေဆးထိုးမွားခဲ့ျခင္းပါ

၀ဋ္နာကံနာတစ္ခုကို

အရုိးမွာ ေဆးမင္ထိုးလိုက္သလို

စိတ္ေတြက ေမွာင္တလွည့္ လင္းတလွည့္န႔ဲ

လည္ပင္းေၾကာေတြ ေထာင္းေထာင္းထသည္အထိ

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ( ကြ်န္ေတာ္ )

တစတစ ေ၀းကြာသြား.............။

သက္တန္႔

လွလြန္းလို႔ထင္ပါ့

ညေနကေတာင္ မ်က္လႊာခ်တယ္

ေကာက္ေၾကာင္းေတြက တခမ္းတနားနဲ႔

ဘာသာျပန္ဆိုစရာ စကားလံုးမရွိေတာ့ဘူး

လွလြန္းလို႔ထင္ပါ့

သူကေလးသို႔.....

အနမ္းေတြအေၾကာင္းေျပာရင္

နင္းထားတဲ့ေျမၾကီး ကြ်ံ၀င္သြားသလို

စိတ္ေတြ တလွပ္လွပ္တုန္တယ္

သူကေလးေပါ့

တံပိုးခရာမပါပဲ ေျခရာလက္ရာ မပ်က္မယြန္းနဲ႔

ရင္တစ္ခုလံုးသိမ္းပိုက္သြားတယ္

ကြ်န္ေတာ္ေတာင္မသိလိုက္ပါပဲကြယ္

အသက္ရွဴသံတိုင္းမွာ

သူ႔နာမည္ေလး ကပ္ပါေနေတာ့

ကြ်န္ေတာ္ မေသခ်င္ေတာ့ဘူး

သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ဆံုတိုင္း

ကြ်န္ေတာ့တကိုယ္လံုး ေပါ့ေပါ့ပါးပါးလင္းတယ္

ေနအိပ္ခ်ိန္တိုင္း

သူကေလးအေၾကာင္းေတြး

ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကို အလံျဖဴလႊင့္ျပီး

အံု႔အံု႔သည္းသည္းလြမ္းတယ္

သူကေလးေပါ့

ကြ်န္ေတာ့ အိပ္မက္ေတြကို အက်ဥ္းခ်ထား

သူ႔အေၾကာင္းမပါရင္

ကြ်န္ေတာ္ အိပ္လို႔ကို မေပ်ာ္ဘူး

သူကေလးျပံဳးလိုက္တိုင္း

ပန္းေတြေၾကြတယ္

လိပ္ျပာေတြေသတယ္

သူတို႔အလွကိုသူတို႔ သိမ္ငယ္လို႔သတဲ့

မထူးဆန္းဘူးလားကြယ္

တစ္ခါတစ္ခါ

နႈတ္ခမ္းေလးကို စူထား

စိတ္ေကာက္တတ္တဲ့ နတ္သမီး

သူ႔နႈတ္ခမ္းေလးေတြေပၚ

ကြ်န္ေတာ့ နႈတ္ခမ္းေတြ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးခ်င္တယ္

နည္းနည္းမ်ား ရိုင္းသြားမလား

သူကေလးနဲ႔ပတ္သတ္ရင္

(ကြ်န္ေတာ္ဆိုတာ)

ကမာၻ႕အယဥ္ေက်းဆံုး ေသြးေႏြးသတၱ၀ါ

သူကေလးအမိန္႔နဲ႔

ကြ်န္ေတာ့ေသြးေတြစီးတယ္

သူ႔ဆံပင္မြမြကေလးေတြေပၚ

ကြ်န္ေတာ့မာနေတြျဖန္႔က်က္ထား

သူ႔ေသြးေၾကာစိမ္းေလးေတြ

ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တယ္

နည္းနည္းမ်ား ရိုင္းသြားေလမလားကြယ္

အပူဒီဂရီလြန္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့ရင္ဘတ္အတြက္

သူကေလးက ...ေခြ်းသိပ္မိုး

ကပိုကရိုေလးနဲ႔ ျပိဳတဲ့တိမ္

သူ႔စကားသံေလးေတြနဲ႔တင္

ကြ်န္ေတာ့ေႏြရာသီလွတယ္..။

...........................(မင္းလုလင္)