ခင္ဗ်ားတို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာတခ်ိန္တုန္းက ငယ္ငယ္ေလးေတြ မဟုတ္ၾကပါလားဗ်ာ ။ း)
သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ တစ္ခ်ိန္ေတြတုန္းက ငယ္ငယ္ေလးေတြပါ ။
အရြယ္ငယ္ငယ္ ဗဟုသုတငယ္ငယ္ ဦးေနွာက္ငယ္ငယ္နဲ႔ အေတြးအေခၚခပ္ငယ္ငယ္ေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔
အပိုင္ရခဲ့ၾကတယ္ ။ ျခြင္းခ်က္တစ္ေယာက္တစ္ေလကလြဲရင္ အမ်ားစုဟာ ကေလးဘ၀ ကေလးလိုသာေတြး
ကေလးလိုသာ သင္ယူခဲ့ၾကရမွာပါပဲ ။ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ ပံုျပင္မ်ားနဲ႔ကခုန္ျခင္း ( ၁ ) မွာ
ကုေဋရွစ္ဆယ္သူေဌးသားေလးအေၾကာင္းေျပာခဲ့တယ္ ။ စာေရးသူက ပညာမတတ္တဲ့အခါ ခံစားရနိုင္တာေတြကိုု
သင္ခန္းစာေပးခဲ့ပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္က ကုေဋရွစ္ဆယ္သူေဌးသားကိုုမၾကည့္ပဲ စာေရးသူကိုၾကည့္ျပီး
ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာတစ္ခုထဲ ေရွ႕တန္းတင္လြန္းတဲ့အခါ အျခားျဖစ္နိုင္ေျခရႈေထာင့္ေတြကို ေမ့ေလ်ာ့သြားတတ္ေၾကာင္း
သင္ခန္းစာရယူခဲ့ပါတယ္ ။ ထားပါ ။ ဒါက အပိုင္းတစ္မွာ ျပီးခဲ့ျပီးသား ။ အခုက ဒုတိယတပုဒ္ ။
ပံုျပင္မ်ားနဲ႔ကခုန္ျခင္း ( ၂ ) ။ ဒီတစ္ခါလဲ ကြ်န္ေတာ္ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို ခြဲစိတ္ၾကည့္မိတယ္ ။ ပံုျပင္ေလးက
ခင္ဗ်ားတို႔ၾကားဖူးျပီးသားျဖစ္ေနမွာပါ ။ မွတ္မိဦးမယ္ထင္တယ္ ။ ေရႊဥ ဥတဲ့ငန္းကို ဗိုက္ခြဲတဲ့ပံုျပင္ ။ သိၾကမယ္ထင္တယ္ ။
ဒီပံုျပင္ေလးကို ခြဲစိတ္ၾကည့္မိတယ္ ။
ပံုျပင္ေလးရဲ႕ဆိုလိုရင္းကို ျပန္ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ . . . .
တစ္ခါတုန္းက ရြာၾကီးတစ္ရြာမွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ ငန္းေလးတစ္ေကာင္ေမြးထားပါသတဲ့ ။ အဲ့ဒီငန္းေလးဟာ
အရြယ္ေရာက္လာျပီး ဥ ဥပါသတဲ့ ။ ငန္းပဲ ဥ ဥတာဆန္းသလားဆိုေတာ့ ငန္းက ငန္းဥ ဥရင္ေတာ့မဆန္းဘူးေပါ့ဗ်ာ ။
ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီငန္းေလးဥတဲ့ ဥဟာ ေရႊဥေတြျဖစ္ပါသတဲ့ ။ Narrator ဟာ ပံုျပင္ေလးကို အဲ့ဒီလိုဖရိမ္ခ်လိုက္ပါတယ္ ။
ျပီးေတာ့ အရွိန္တင္လိုက္တယ္ ။ ငန္းေလးဟာ ေရႊဥေတြ ဥတာဆိုေပမဲ့ တေန႔ကိုမွ ေရႊဥ တစ္လံုးပဲ ဥပါသတဲ့ ။
အဲ့ဒီငန္းပိုင္ရွင္ကလဲ ေရႊဥ တေန႔တစ္လံုးေရာင္းျပီး စားေသာက္ေနထိုင္သတဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ မေရာင့္ရဲနိုင္
ျဖစ္လာပါသတဲ့ ။ တေန႔ကိုေရႊဥတစ္လံုးဥတဲ့ ငန္းဗိုက္ထဲမွာ ေရႊဥေတြအမ်ားၾကီးရွိေကာင္းရွိနိုင္မယ္လို႔ သူထင္မိတယ္ ။
ဒါေၾကာင့္ ငန္းကို ဗိုက္ခြဲၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသတဲ့ ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနသာေလသာတဲ့တေန႔မွာ လက္ထပ္မည္ ( အဲ့ေလ )
ေနသာေလသာတဲ့တေန႔မွာ ငန္းဗိုက္ကို သူခြဲၾကည့္လိုက္ပါတယ္ ။ အဲ့ဒီမွာ . . . . .
ေရႊဥနဲ႔တူတာဆိုလို႔ ေလဥေတာင္ မေတြ႔ပါဘူးတဲ့ကြယ္ ။ ငန္းလဲ ေသပါေလေရာ တဲ့ ။ Narrator က ပံုျပင္ေလးကို
အဲ့လိုအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့မွ သူ Highlight လုပ္ျပခ်င္တဲ့ အရာကို သင္ခန္းစာအေနနဲ႔ ခ်ျပလိုက္ပါတယ္ ။
တစ္ေန႔ကို ေရႊဥတစ္လံုး ရတာကို မတင္းတိမ္နိုင္ပဲ ေလာဘၾကီးတဲ့အတြက္ ငန္းေသသြားခဲ့ရတယ္ ။ ေန႔စဥ္ရေနက်
ေရႊဥေတြလဲ မရေတာ့ဘူး ။ ဒါေၾကာင့္ အလိုၾကီးရင္ အရနည္းတတ္ပါတယ္ ေမာင္ညီမေလးတို႔ေရ . . . ဆိုျပီး
ပံုျပင္ေလးကို အဆံုးသတ္သြားခဲ့ပါတယ္ ။ သူေပးတဲ့သင္ခန္းစာေလးဟာလဲ အင္မတန္ေကာင္းမြန္ျပီး တင္ျပပံုလဲ
အလြန္လွပါတယ္ ။ ဒါေပသိ . . . .
ကြ်န္ေတာ္အဲ့ဒီပံုျပင္ေလးကို ငယ္ဘ၀က ဖတ္ခဲ့ရတုန္းကေတာ့ သိပ္ျပီးေတြးမိတယ္မရွိပါဘူး ။ အခုအရြယ္ဖတ္မိေတာ့
ပံုျပင္ဆံုးသြားတာနဲ႔ အေတြးဟာမဆံုးနိုင္ အစရွည္ေနခဲ့ပါတယ္ ။ အဲ့ဒီအေတြြးေလးက ပံုျပင္မ်ားနဲ႔ ကခုန္ျခင္း ( ၂ )
ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္ ။ ကဲ . . . စၾကမယ္ဗ်ိဳ႕ ။ စစခ်င္း ေမးခြန္းေလးတစ္ခ်ိဳ႕ျပန္ေမးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ ။
- ကြ်န္ေတာ္တို႔လူသားေတြဟာ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္းနဲ႔ ေက်နပ္နိုင္တဲ့သတၱ၀ါမ်ိဳးေတြျဖစ္ပါသလား ။ ဒါမွမဟုတ္
- အသစ္အသစ္ေတြကိုဆာေလာင္ေနျပီး အျမဲတေစ ၾကံစည္အားထုတ္ေနတဲ့သတၱ၀ါေတြျဖစ္ပါသလား ။
အားသြန္ခြန္စိုက္ ဆာေလာင္တတ္ခဲ့ၾကတယ္ ။ ပံုေျပာသူရဲ႕ အဆိုအရဆိုရင္ ေလာဘၾကီးတတ္ခဲ့ၾကပါတယ္ ။
အဲ့ဒီေလာဘတရားေၾကာင့္ပဲ ကမာၻဦးအစတုန္းက တုတ္ေခ်ာင္းေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္တြယ္ဖို႔ ကိုင္တြယ္ျခင္းဆိုတာကို
ပင္ပန္းၾကီးစြာအားထုတ္ခဲ့ရတဲ့ လက္ေတြဟာ ဒီေန႔မွာ အာကာသသြား လြန္းျပန္ယာဥ္မ်ားကိုေတာင္
တည္ေဆာက္ေနတတ္ခဲ့ပါျပီ ။ ေနပူဒါဏ္ခံဖို႔ အေရျပားသာရွိတဲ့ဘ၀ကေန ဒီေန႔ေခတ္ တန္ဖိုးၾကီးအ၀တ္အထည္ေတြအထိ
ထုတ္လုပ္ခဲ့နိုင္ပါျပီ ။ လိုအပ္ျခင္းဟာ တီထြင္ျခင္းရဲ႕ မိခင္မဟုတ္ပါလားဗ်ာ ။ ဒါေၾကာင့္ ပံုျပင္ေလးဆီ ျပန္သြားရရင္
ငန္းပိုင္ရွင္ဟာ သူ႔ဆီ တေတာက္ေတာက္က်ေနတဲ့ေရစက္ေလးေတြနဲ႔ အာသာမေျပနိုင္လို႔ ေရတံခြန္ကိုရွာမိခဲ့သူ
တစ္ေယာက္အျဖစ္ကြ်န္ေတာ္ ျမင္မိတယ္ ။ သူ႔ရဲ႕ ေလာဘဟာ သူ႔ရဲ႕လူသားဆန္မႈကို အၾကြင္းမဲ့ေဖာ္ျပလိုက္ျခင္းပါပဲ ။
သူလဲ လူေတြထဲက လူတစ္ေယာက္ပါပဲေလ ။ သူ႔မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခု ေပါက္ဖြားခဲ့တယ္ ။ ဘာလဲဆိုေတာ့
ငန္းဗိုက္ထဲမွာသာ ေရႊဥေတြအမ်ားၾကီး ရွိေနခဲ့ရင္ . . . . .
သူ ေတြးခဲ့တယ္ ။ သူတက္မက္ခဲ့တယ္ ။ ေနာက္ဆံုး သူ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့တယ္ ။ အဲ့ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာလဲ
သူ႔ကို ခ်ီးက်ဳးခ်င္စရာေကာင္းသြားေစတယ္ ။ ငန္းဗိုက္ကိုခြဲရင္ ငန္းေသသြားနိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ သူသိမွာပါ ။
ဒါေပမဲ့ . . .သူစြန္႔စားခဲ့တယ္ ။ Risk ယူခဲ့တယ္ ။ ဆံုးရႈံးလာနိုင္ေျခေတြကို သူေမ့ပစ္ထားနိုင္ခဲ့တယ္ ။
သူ႔ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို သူအေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့တယ္ ။ ဒါဟာ သာမန္လူတစ္ေယာက္မလုပ္နိုင္တဲ့ အရာပါပဲ ။
အကယ္၍မ်ား သူေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သလို ေရႊဥေတြရွိေနခဲ့ရင္ သူ႔ရဲ႕ေျပာင္းလဲသြားနိုင္မႈဟာ အမ်ားၾကီးျမင့္သြားမွာပါပဲ ။
မိုးရြာတာကိုေစာင့္ျပီး စပါးေတြရွင္လာတာကိုေစာင့္ေနမလား ။ ကိုယ္တိုင္ေရထေလာင္းျပီး ျမန္ျမန္စပါးရိတ္နိုင္ေအာင္
လုပ္မလား ။ ထမင္းျမန္ျမန္ျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ မိုးကိုေမွ်ာ္ေနရံုနဲ႔ မရပါဘူး ။ ေရေလာင္းရပါမယ္ ။
အရာရာမွာ မ်က္နာျပင္ဟာ သံုးဖက္ဆီရွိေနပါတယ္ ။ ေကာင္းတဲ့ဘက္ ။ ဆိုးတဲ့ဘက္ နဲ႔ မူလဘက္ ဆိုျပီးရွိေနတယ္ ။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ မူလဘက္ကေန စလိုက္တယ္ဆိုပါေတာ့ ။ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကိုေရာက္သြားနိုင္တယ္ ။
ဆိုးတဲ့ဘက္ကိုေရာက္သြားနိုင္တယ္ ။ မူလဘက္မွာလဲ ျပန္ရွိခ်င္ရွိေနနိုင္တယ္ ။
- ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို ေရာက္သြားရင္ အက်ိဳးရွိမယ္ ( မရႈံးဘူး )
- မေကာင္းတဲ့ဘက္ကိုေရာက္သြားရင္ နစ္နာမယ္ ( ရႈံးမယ္ )
- မူလဘက္မွာျပန္ရွိေနမယ္ဆိုရင္ အရင္းပဲ ( မရႈံးဘူး )
ရာခိုင္နႈန္းအရဆိုရင္ ၆၆ / ၃၄ ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဒီပံုျပင္ေလးကို ဖတ္ျပီးတဲ့အခါမွာ ပံုေျပာသူေပးတဲ့
သင္ခန္းစာကို သိပ္အာရံုမက်ေတာ့ပဲ ဒိျပင္သင္ခန္းစာတစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ၾကီး ယူလိုက္မိပါတယ္ ။ အဲ့ဒါကေတာ့
ပံုျပင္ထဲက ငန္းပိုင္ရွင္ကို အျပစ္ေျပာခ်င္တာတစ္ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာရွိပါတယ္ ။ ဘာလဲဆိုေတာ့
- တစ္ခုခုကိုလိုခ်င္ရင္ တစ္ခုခုကိုဆံုးရႈံးသြားနိုင္တယ္ ။ ကိုယ့္ဘက္မွာ ေျခာက္ဆယ့္ေျခာက္ရာခိုင္နႈန္းရွိတယ္ ။
- ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရမယ္ ဆိုတဲ့အသိပါပဲ
သူဟာ Back Up Plan တစ္ခုခုကို ၾကိဳတင္မစီစဥ္ထားခဲ့ျခင္းပါပဲ ။ ဆိုၾကပါစို႔ . . .
ငန္းကိုဗိုက္ခြဲေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေမ့ေဆးေပးဖို႔ ၊ ေရႊဥေတြမရွိဘူးဆိုရင္ အခ်ိန္မွီျပန္ခ်ဳပ္ဖို႔ သူဘာမွမျပင္ဆင္ထားခဲ့ဘူး ။
အဲ့ဒီတစ္ခုမွာလဲ သင္ခန္းစာေနာက္တစ္ခု ထပ္ရလိုက္ပါတယ္ ။
ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒီပံုျပင္ထဲက ငန္းပိုင္ရွင္ဟာ ပံုေျပာသူ စြပ္စြဲသလို ေလာဘၾကီးလြန္းတဲ့သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါပဲ
- ဆံုးရႈံးနစ္နာနိုင္ေျခရွိတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တိုင္းမွာ Back Up Plan ရွိသင့္တယ္ ဆိုတာပါပဲ
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရဲသူတစ္ေယာက္သာျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါေတာ့တယ္ ။
ကြ်န္ေတာ္သာဆိုရင္ ေမ့ေဆးေပးျပီးမွ ဗိုက္ခြဲၾကည့္မွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာရင္း ပံုျပင္မ်ားနွင့္ကခုန္ျခင္း ( ၂ ) ကို
အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္ ။
- မင္းလုလင္ -
