တန္ဖိုးနည္းအိမ္ယာ

အေရျပားအႏွံတက္တူးထိုးျပီးကာစ အေျခအေနလို
ေနရာေပါင္းစံုမွာ နာက်င္မႈေတြ တြယ္ကပ္ေန
ေသြးလႊတ္ေၾကာ ၊ ေသြးျပန္ေၾကာ အားလံုး
လားရာဆန္႔က်င္လွ်က္ စီးဆင္း
အသက္ရွဴမ၀သလို အလုအယက္
ကိုယ့္နာမည္ကိုဖြဖြေလး လက္ခုပ္ထဲ ထည့္လို႔
ပတ္သက္သမွ်ဟာ အလဂ်စ္ထေနတယ္
အိမ္ကေလး ။

ျပတ္ရာ ရွရာေတြ တစ္ခုေပၚတစ္ခု ထပ္
ေအာ့အန္ပစ္လိုက္ ဖို႔ေတာင္
အစာအိမ္ထဲမွာ အစာမရွိ
ေခတ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္တန္းျပန္ခ်ိန္ဟာ
အမိႈက္အေဟာင္းေတြလို ထိုးသိပ္ထည့္ခံရ
မာက်ဴရီ မီးေရာင္ေအာက္မွာ
ေနေလာင္ခံ အေရျပားစေတြ ေဖြးကနဲ လက္ကနဲ
အိမ္ကေလး။

အိမ္ကေလးတစ္လံုးအတြက္
ကိုယ္ဟာ အသက္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း
ေမြးျမဴေနခဲ့ရ၊ ၀မ္းနည္းေနခဲ့ရ၊ ေပွ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ရ

“ခင္ဗ်ားသားရဲ႕ အေဖဟာ ခင္ဗ်ားမဟုတ္ပဲ
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘြဲ႔လက္မွတ္ပဲ ျဖစ္ရလိမ့္မယ္”
လိုအပ္ျခင္းနဲ႔ မလိုအပ္ျခင္း ၾကားမွာ
အလႊာပါးပါးေလး ျခားေနတယ္
လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးပဲ
၀မ္းေခါင္းသံပါတဲ့ ရွက္ရြံ႕႔မႈေတြရဲ႔ ုအဆံုးမွာ
အိမ္ကေလး ။

ၾကမ္းရွပူေႏြးတဲ့ လက္အစံုေပၚမွာ
ႏုညံ့ျပီး ပြင့္ဖတ္ေလးနဲ႔ တူတဲ့ အသက္ရွဴသံေတြရွိတယ္
ကိုယ္၀န္ပ်က္က်ျခင္း ျဖစ္စဥ္ဟာ
ပစၥဳပၸန္ကို ေျမေပၚမွာ ဒရြတ္ဆြဲသြား
ေသြးရိုးသားရိုး အမွားမ်ိဳးဆိုတာ
ဘယ္လိုအေရာင္ ဘယ္လိုအရသာလဲ
သံုးဆင့္ခ်ိဳင့္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ကေလးလိုပါပဲ
အသင္ရွင္ေနထိုင္မႈက
ေလ်ာ့ရဲျပီး တြဲက်ေနတယ္ ။

လက္သန္းတစ္ေခ်ာင္းလံုး ဒဏ္ရာေတြ အျပည့္ပဲ
ေသြးစေတြ ျပည္၀တ္ေတြ နံေစာ္မွဳ႕ေတြနဲ႔
ဘာကိုမွ ဆုပ္ကိုင္မထားခ်င္ေလာက္ေအာင္
မင္းရဲ႕အဖ်ားက ကူးစက္လာျပီ
ရွင္သန္မႈေတြက အျမစ္ကစျပီး ေပါက္ထြက္ ကုန္ၾက
ေျခဖ၀ါးၾကားက တိမ္စေတြ
ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ၾကတာေပါ့
မအားလပ္တဲ့ ၾကားကပဲ
သက္ျပင္းကို အခ်ိန္လုျပီး မွဳတ္ထုတ္ရ
စကားလက္စ္ ဂ်ိဳဟန္ဆန္(မ္)ရဲ႔ အလွကို ဆိုင္ကယ္ေပၚတင္ျပီး
ေတာင္ၾကီး ျမိဳ႕အႏွံ႕ ေလွ်ာက္လည္ျဖစ္ဦးမယ္ထင္မိ
ရုတ္တရက္ မိုးရြာလိုက္သလား
စကားသံေတြဟာ ထက္ျမလြန္းေနခဲ့
ငွက္ေပ်ာပင္ရဲ႕ အစည္းေတြလိုပဲ
ကိုယ္ဟာ မ်က္ရည္ အရမ္းလြယ္တယ္ ။
ေနာက္ျပီး မလိုအပ္တာေတြကိုပါ
တနင့္တပိုးလြယ္လြယ္ ထားတတ္ေသးတယ္
ဘ၀ေသးေသးေလးနဲ႔ပါ
အိမ္ကေလး  ။

လူေလးငါး ေယာက္ကိုပဲ ျမိဳထားမဲ့
အမိုးအကာနဲ႔ ေသြးေႏြး သတၱ၀ါ
အမ်ားသံုး အိမ္သာေလာက္မွ သန္႔ရွင္းမႈ မရွိတဲ့
လုပ္ရပ္နဲ႔ စိတ္ကူးစိတ္သန္း တစ္ခ်ိဳ႕
ကိုယ့္မွာ ရွိႏွင့္ေနခဲ့တယ္
အနာတရေတြကို ေထြးထုတ္ရင္း
ေအာ္ ညည္းဖို႔ကို ေမ့ေနသလိုပါပဲ
ေမာပမ္းရင္းနဲ႔ ေျပးေနခဲ့ရ
လူ႔အဖြဲ႔စည္းနဲ႔ ယဥ္းေက်းမႈတန္ဖိုးဟာ
လိုက္မမီွေအာင္ တရိတ္ရိတ္ ျမင့္တက္လာခဲ့
ရာတန္ ခပ္လတ္လတ္ တစ္ရြက္ေလာက္ မ်ားရွိရင္
လန္ဒန္စီးကရက္တစ္လိပ္ေလာက္
အားပါးတရ ၀ယ္ေသာက္ပစ္လိုက္ဦးမယ္
လင္းထက္ေအာင္နဲ႔လည္း သိပ္မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး
အာရံုေတြကို အံသြားနဲ႔ ဖိၾကိတ္၀ါးေနရင္း
အိမ္ကေလး ။

အေမရယ္၊ မမသဲရယ္၊ ဒဏ္ရာရ မီးသီးေတြရယ္
ေဆာင္းတြင္းအတြက္ အိပ္ယာကေလး ျပင္ဆင္ထားမယ္
မ်က္လံုးေတြလဲ က်ိန္းစပ္ပူေလာင္လို႔
မနက္ျဖန္ဟာဘယ္လို ရပ္ေနလဲဆိုတာေတာင္
ၾကည့္ဖို႔ အဆင္မေျပဘူး
ေငြေၾကး ၊ဘြဲ႔လက္မွတ္ ၊ အနာဂတ္အာမခံခ်က္
ကိုယ့္ကို လက္မထပ္ပါနဲ႔ေတာ့ အခ်စ္ရယ္
ဒါေတြကိုပဲ ေသခ်ာေလး သယ္ယူသြားလိုက္ပါ
လိင္လိုအပ္ခ်က္က လြဲလို႔ေပါ့
ဒါဆို မင္းအိမ္ေထာင္က်သြားျပီေလ
ဒါဟာမင္းရဲ႕ လက္ထပ္ျပီးစီးျခင္း လကၡဏာပဲ
ခံစားမႈ၀ါဒီတစ္ေယာက္ရဲ႕ က်ဆံုးျခင္းဟာ
သူ႔ကိုယ္သူ ပိုင္ဆိုင္ေနျခင္းပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ ။

ပင္လယ္ကဗြီးပင္၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ျပင္းထန္လွတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္
ပညာတတ္အန္ဖတ္  ၊အေပါင္လက္မွတ္
ခ်စ္သူရဲ့ ေလ်ာ့ရဲလုနီးပါး အသားစိုင္မ်ား
ဘြဲ႔လက္မွတ္ ၊အက်င့္စာရိတၱေကာင္းေၾကာင္းေထာက္ခံစာ
အားလံုးကို ထားခဲ့လိုက္ေတာ့မယ္
အိမ္ကေလး
၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ၊ ၂၀၁၂ ခွႏွစ္ ။
မေသခင္မွာ ေရာက္ခဲ့ခ်င္တယ္
အလင္းေရာင္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ျမင္ခဲ့ခ်င္တယ္
အသက္မွ်င္းမွ်င္း ရွဴေနရတဲ့
ကိုယ္ အေရျပားေရာဂါသည္လို
အႏိုင္ႏိုင္ ရပ္တည္ေနရ ၊ ဖြင့္ထုတ္ေနရ
၀မ္းေခါင္းထဲက ထြက္လာတ့ဲ အံဖတ္ေတြနဲ႔
ေဆာက္လုပ္ထားတယ္
အေၾကာ အျပိဳင္းျပိဳင္းထေနတဲ့ လက္အစံုနဲ႔
အုပ္မိုး ကာကြယ္ထားတယ္
ဘာသာတရားရဲ႔ လွစ္လ်ဳရူမႈကို ခံေနရတယ္
အိမ္ကေလး  ။   ။
                           -    ေမာင္မိုးျမင့္
                                 ၄.၅.၂၀၁၂


( ဒီကဗ်ာကို ဖတ္အျပီးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ရြတ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ျဖစ္လာတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ရြတ္ဆိုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္
တန္ဖိုးနည္းအိမ္ယာ ရြတ္ဆိုမႈ အသံဖိုင္အား ေအာက္ပါလင့္ခ္တြင္ ေဒါင္းလုပ္ရယူခံစားနိုင္ပါတယ္ ။
ေမာင္မိုးျမင့္ ၏ ကဗ်ာအား မင္းလုလင္မွ ျပန္လည္ရြတ္ဆိုျခင္းပါ )

တန္ဖိုးနည္းအိမ္ယာ ( အသံဖိုင္ )

- မင္းလုလင္ -

အဲ့ဒီေန ့ရဲ ့ကိုက္တစ္ရာအကြာမွာ ကိုယ္ရပ္ေနတယ္

ပုလင္းထဲ သံေယာဇဥ္က်န္ေသးတယ္ထင္တယ္

ဘယ္လိုလုပ္မလဲ စစ္ႏိုင္

လမ္းတဲ့

သူ ့ကိုယ္သူ တစ္ျခမ္းေစာင္းျပီး ေမာင္းေနတယ္။



လက္သည္းၾကားကို အလြမ္းစိုက္ျပီး တူနဲ ့ထုလိုက္ေတာ့လည္း

တစ္ကိုယ္လံုးတုန္ရင္သြားတာက လြဲလို ့။



ျမင္ေနက် နကၡတ္ဆီက

တံခါးပိတ္သံ ၾကားလိုက္ရသလို

သိမ္းထားတဲ့ စံပယ္တစ္ခ်ိဳ ့

အလိုမတူပဲ အလင္း၀င္ၾက

ေသခ်ာတယ္ သူမ ကိုယ့္ကို ရန္သူမ်ိဳးတစ္ပါးပါးနဲ ့ လူမွားေနျပီ။



ဟိုမွာ မုဆိုးငိုက္ ငိုက္ေနတာ ေတြ ့လား

အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေနာက္က် ဖ်ားေနတဲ့ ဓာတ္တိုင္

ကိုယ္သူ ့ကို အစာေတြ ေကြ်းေနမိတယ္။

လန္ခ်ားတစ္စီးဟာ ကိုယ့္ကို မနက္စာပါမုန္ ့တစ္လံုးလို ၾကည့္ေနတယ္

ကိုယ့္လက္ဖ၀ါးျပင္မွာထင္ရွားေနတာ အသက္ရွဴမွားျခင္းေတြ

ကိုယ့္ကိုယ္ရြံရွာေနတာ ကိုယ့္ကဗ်ာထဲက မနက္ခင္းေတြ

ဖုန္းနံပါတ္အမွားေတြမွာပဲ အေမႊးတိုင္တစ္ခ်ိဳ ့ထြန္းမိတယ္။



ကိုယ္မလိုခ်င္ပါဘူး စစ္ႏိုင္

ဘယ္ကမ္းနားမွလည္း မထိုင္ျဖစ္ဘူး။



ဦးစစ္ႏိုင္ သိလား

ခြ်န္ျမေနတာပဲ

အသည္းကြဲတယ္ဆိုတာလည္း

သူ ့ဂ်ိဳနဲ ့သူပဲ။



မီးမထြန္းပဲ ထ ထ လင္းေနတဲ့ ညရယ္

ေယာင္ယမ္းဆြဲႏႈတ္မိတဲ့ မ်က္ခံုးေမႊးတစ္ခ်ိဳ ့ရယ္

ကိုယ့္ဆီ မပ်က္မကြက္ ဂါရ၀ျပဳေနတဲ့ ညေနငါးနာရီရယ္

သူမ တံေတြးစြတ္ျပီးဖတ္သြားတဲ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရယ္။



ကိုယ္အေျခအေနမေကာင္းဘူး စစ္ႏိုင္

သူမ လမ္းေျပာင္းျပန္ၾကီးေမာင္းေနတယ္။



- ညီဇံလွ  -


( ကဗ်ာဆရာ ညီဇံလွရဲ႕ လက္ရာေကာင္းေလးတစ္ခုပါ ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ 
   အရမ္းကိုၾကိဳက္ပါတယ္ ။ )

ညီမေလးအိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းမွာ အစ္ကိုဟာ ညီမေလးမ်က္ခြံေလးေတြျဖစ္တယ္

ပင္လယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ လွ်ပ္ေပၚေလာလီ ေနခဲ့တာေတြ ေနာင္တရသလို ျဖစ္မိပါတယ္
တစ္ခါတစ္ခါ ေကာ္ဖီေသာက္တတ္ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ ေကာ္ဖီ ေမွာက္က်တဲ့ ကိုယ္ခႏၵာ အခိုက္အတန္ ့မ်ိဳးမွာ
အေလးခ်ိန္က ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး ၁ပိႆာ ၂ပိႆာ စသျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ေပါ့ေပါ့ ဘယ္ေလာက္ပါးပါး
ညီမေလး အတြက္ေတာ့ ေဟာဒီ ၅ ေပ ၇ လက္မ ေပါင္ ၁၁၀ ေလးဟာ အျမဲ အသင့္ပါပဲ ေျပာမရဆိုမရ
ရန္ကုန္နဲ ့မႏၱေလးဟာ ၁ နာရီ မိုင္ ၁၀၀ ႏွုန္း နဲ ့ ခုတ္ေမာင္းဆန္ ့ထြက္ရင္ေတာင္ ေသြးေၾကာမိုင္ေပါင္း
ခုႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ ၾကားက ယိုစိမ့္က်က်လာမယ့္ ျဖစ္မွဳ ပ်က္မွဳ ႏွလံုးသားအာရံုခံစား ေစ့ေစာ္မွု
စိတ္မထင္ရင္ မထင္သလို ေအာ္ငိုတတ္မွဳ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ျပန္က်ိန္ဆဲရင္း တံတားေပၚက
ခုန္ခ်လိုက္ရင္ ေကာင္းမလား ဘုရားေရွ ့သြားျပီး အျပစ္ေတြ ၀န္ခံရမလား တရားမရေသးဘူး
သတင္းစာေန ့စဥ္မဟုတ္ရင္ေတာင္ တစ္ရက္ျခားစီလာပါ ညီမေလး ေနေကာင္းပါရဲ ့လား
ေကာင္းေကာင္းေနပါရဲ ့လား အကိုတို ့ၾကံဳေနရတာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္း ေကာင္းေကာင္း တစ္ပုဒ္သာဆို
ညီမေလး မွာ အစာအိမ္ေရာဂါ ရွိခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး ကိုင္ထားတဲ့ဖုန္း စကားေျပာခြက္ကို မခ်လိုက္ပါနဲ ့
သတိရရင္ အဲဒီသတိက အကိုေပးလိုက္တဲ့ သတိပါ ညီမေလး ရထားတဲ့ သတိဟာ အကို ့လြယ္အိတ္ထဲက
ကဗ်ာစာအုပ္ေလးျဖစ္တယ္ C D ေလး တစ္ခ်ပ္ျဖစ္တယ္ အကိုဘက္ကစေျပာခ်င္တဲ့ " ဟဲလို " တစ္ခြန္း
ျဖစ္တယ္ ကက္ဆက္ဖြင့္လိုက္ရင္ ဒီသီခ်င္းက ရင္သို ့တိုးေ၀ွ ့ေနဆဲပဲ ရထားလက္မွတ္ထဲ ခုန္၀င္ခ်င္ေနတဲ့
ပဋိပကၡ မသိစိတ္ ယႏၱရားက ထိုင္မသိမ္းစလို ထိန္းမရ သိမ္းမရနဲ ့ပါလား ေဆးလိပ္ကို လမ္းမေပၚ
ပစ္ထည့္လိုက္တာ အဲဒီေန ့က အဲဒီေန ့က ညီမေလးကို လြမ္းလုိ ့ေပါ့ကြာ ယေန ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ကမာၻဟာ
ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၁၀ ျဖစ္ပါတယ္ ဧရာ၀တီလည္း အရင္ေလာက္ မႏုပ်ိဳ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့လည္း
အရင္ေလာက္ မျဖတ္လတ္ေတာ့ အနာတရ ေတြ ဧဒင္မွာပဲ လာလာပြင့္ၾကတယ္ ျဖန္ ့ခင္းထားတဲ့
သက္တန္ ့တစ္ခင္းစာလို ေခြေခြကေလး ေရာေထြးေနရင္ အေကာင္းသား လွုပ္ခတ္လုိက္ေတာ့
ကမာၻၾကီး မျပားဘဲ ေကာင္းကင္ ၾကီး ျပားသြားတယ္ အေပၚက သက္တန္ ့ၾကီး ျပဳတ္က်ေတာ့မယ္
အိပ္စက္ေနတဲ့ ငါ့ညီမေလး လန္ ့ႏိုးေတာ့မယ္ အသံဗလံေတြ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ စံပယ္ေတြလည္း
တစ္သိုက္သိုက္ တစ္ရိွဳက္ရွိဳက္ ရာသီဥတုက အစစအနန ပြန္းပဲ့ေၾကြ ဘာမွ ထြန္ယက္မရတဲ့
ကြင္းျပင္လို မနက္ခင္းမွာ အကို ့ကို မလိုအပ္ေတာ့လို ့ ထစ္ , အ ပစ္ခ်လိုက္ခဲ့တာလည္း ညီမေလး
စုတ္ျဖဲလိုက္ေတာ့ေမ့လိုက္ေတာ့ အိပ္ရာကႏိုးလာရင္ ကမာၻၾကီး ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္လိုက္ တစ္ခါတစ္ခါ
ကမာၻက ၾကီးလြန္းျပီး မ်က္လံုးေတြက ေသးငယ္လြန္းေတာ့ မျမင္ရဘဲ ျဖစ္တတ္တယ္
ဒီအခါမွာ လူအျဖစ္ ပီသေအာင္ အခ်စ္ကားေကာင္းေကာင္း တစ္ကားေလာက္ၾကည့္လိုက္
ျပီးမွ ခ်စ္ေသာမ်က္စိနဲ ့ မ်က္စိတစ္ဆံုး ထပ္ၾကည့္လိုက္ မျမင္ရေသးဘူး ဆိုရင္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္
အိပ္ေရး၀ေအာင္ထပ္အိပ္လိုက္ အကို က အျမဲရွိေနမယ္ အျမဲမွ အျမဲတမ္းကိုရွိေနမယ္
ညီမေလးအိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းမွာ အကိုဟာ ညီမေလး မ်က္ခြံေလးေတြျဖစ္တယ္ ။ 


- ေမာေႏြ -




( ကဗ်ာဆရာ ေမာေႏြ ရဲ႕ ေနာက္ထပ္လက္ရာေကာင္းေလးတစ္ခုပါ )

ညေန

ေလေျပေလညင္းကအစ ငိုတယ္ ။
ေန႔၊ ည ေတြဟာ ေနရဲ့အခြံဆီကေန ငါ့ဆီကို လြင့္ေမ်ာထိမွန္လာၿပီး ငါ့ကိုထပ္မံ
ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္လိုက္ရင္ ငါက ငါ့အသက္ရွင္ျခင္းကို ျပန္ၿငီးေငြ႕လာၿပီး ငါ့နာမည္ရဲ့
အသက္ရွင္ျခင္းဟာ စကၠဴငွက္ထဲက ‘ငါ’ ပါနဲ႔ဆို ထံုသလိုလို၊ က်ဥ္သလိုလို ကမာၻကို
ငါရတယ္။ ငါ့အာရံုအရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာမွာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေဝးႀကီးတစ္စင္းဟာ ၿဂိဳဟ္သားရဲ့
မီးခိုးလို လွ်ာေတြထဲက အေငြ႕ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ နမ္းတယ္ဆိုၿပီး အိတ္ေဇာျပြန္ထဲကေန
မ်က္ရည္ေငြ႕နဲ႔ လွမ္းမႈတ္တယ္။ ငါ ပူပူေလာင္ေလာင္မုန္းတယ္ နင္စီးတဲ့ လိုင္းကားကအစ
ငါမဝယ္ေပးႏိုင္မယ့္ လက္ေဆာင္ေတြအဆံုး။ ငါ့ကို လိပ္ျပာလံုေအာင္ ပိတ္ေလွာင္ဖံုးထားႏိုင္တဲ့
နင့္စိတ္ထားကိုေတာ့ ငါခ်စ္တယ္ ငါ့ကိုခ်စ္တဲ့အတြက္လည္း ႏွလံုးသားက နင့္ကို
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ နင္ခ်စ္လိုက္မိတဲ့ေကာင္က ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေကာင္ အြန္လိုင္းမွာ
စာသားခ်င္းနမ္းလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ပဲ ဘဝက ကိုယ္တိုင္သစ္ပင္တစ္ပင္
ျဖစ္သြားတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ထဲ ဝင္ထိုင္ေနရတယ္လို႔ မွတ္ေနတာ စိတ္ေဆြးလြန္းလို႔
ကြာက်သြားမွာကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကေနရတာ ငါ့ကို အေဝးႀကီးေတြကို အတူ
ေခၚသြားၿပီး မထားခဲ့ပါနဲ႔ လူေတြအမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ေနရာမွာ မထားခဲ့ပါနဲ႔ ငါ့ကို
အေပၚယံ ပူေႏြးမႈမ်ိဳးပဲေပးမွာ ငါေၾကာက္တယ္ နင္မရွိရင္ အိပ္မက္အနက္ႀကီးေတြထဲ
ငါျပဳတ္က်မွာ။ ငါ့ႏွလုံးသား ေျခေတြလက္ေတြ က်ိဳးပဲ့သြားမွာ။ ငါငိုမွာ။ မ်က္ရည္ေရွာ့ခ္နဲ႔
ဦးေႏွာက္ကို ရိုက္ပစ္မွာ။ နင္က ေနရဲ့အကၤ် ီေလး ပူေႏြးစိုစြတ္တဲ့ အာကာသလက္ေခ်ာင္းငယ္
ေလးေတြမွာ ေခါင္းစည္းႀကိဳးေလးေတြရွိတယ္ ငါ့ရင္ထဲမွာ သိမ္းထားတယ္။
ငါဆံပင္ေတြကို လက္နဲ႔ ထိုးဆြမိေနတယ္ နင္ကားေပၚတက္သြားၿပီ ငါ့တို႔
စိတ္ကူးခ်င္းသေဘာတူညီစာခ်ဳပ္ဟာ သခၤ် ိဳင္းတစ္ခုျဖစ္သြားမလား အခ်စ္ဟာ
အိုေအာင္မင္းေအာင္ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ အသက္ရွည္ေပါင္းသင္းေနႏိုင္ပါ့မလား
ငါေၾကာက္တယ္ ဘာေတြကိုမွန္းလည္း ငါမသိဘူး ငါ့ကိုယ္ငါ အထင္ေသးတယ္
နင္ဟာ ငါ့ျမင္ကြင္းထဲက တျဖည္းျဖည္း ေဝးေဝးေသးေသးသြားတယ္ ငါ့ရင္ထဲမွာ
‘ဟာ’ ခနဲ။ ေလဟာနယ္တစ္ခုထဲမွာ ဘာနဲ႔မွ ထိတိုက္ခြင့္မရလိုက္တဲ့ ဒဏ္ရာဟာ
အေတာ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ နာက်င္လာတယ္ ငါဝမ္းနည္းနည္းနဲ႔ စာရြက္ေပၚပဲ
စာသားေတြ အားနဲ႔ဖိေရးလိုက္တဲ့အခါ ငါ့ႏွလံုးသား အရမ္းေအာင့္လာတယ္
“နာတယ္၊ နာတယ္” လို႔ တအားေအာ္တယ္ ငါ့သူငယ္အိမ္မွာ ေသြးအညစ္အေၾကးေတြနဲ႔
ငါ့နားထဲမွာ မုန္တိုင္းအစိုင္အခဲလို အသံေတြေအာ္ဟစ္ေနတယ္ ငါဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကြာ
ငါ့မသိေတာ့ဘူး ငါအရမ္းဝမ္းနည္းေနတယ္။ မျဖစ္မေနမို႔ပါ နင့္လက္ကေလးေတြကို
ငါ ဘဝလို႔ မွတ္လိုက္ေတာ့မယ္ နင္ငါ့ကို ေခၚတဲ့ "ေဟ့ေကာင္" ဆိုတဲ့ စကားေလးကို
ဘဝလို႔ မွတ္လိုက္ေတာ့မယ္ ခုခ်ိန္ဆို ငါ့ႏူးညံ့မႈေတြမွာ နင္ မွတ္ဥာဏ္ေတြ အိပ္ေပ်ာ္
ေနမလား ငါ့စိတ္ေတြအိပ္မေပ်ာ္ဘူး ငါ့ကိုဂရုစိုက္ေပးပါဟာ ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္
ငါ့ကို ဂရုစိုက္ေပးပါ ....
ေၾကကြဲေန႔ညေတြမွာ ငါရွိေနတယ္  ‘      ’ ။


- ေမာေႏြ -



( ကြ်န္ေတာ့ကို နွစ္၀င္သြားေစတဲ့ ကဗ်ာဆရာေမာေႏြ ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ )

ေက်းပုရပိုက္

တိ မ္ မွ် င္ ေ တြ ကို တ စ္ စ စီ ဆြဲ ထု တ္
စိ တ္ ကူ း အ ပု ပ္ ေ တြ နဲ႔
ေ န ေ လ ာ င္ ေ န တဲ ့အ ေ ရ ျပ ာ း
မိ ေ က် း ေ ရ...
ပူ စ ပ္ ပူ ေ လ ာ င္ နဲ႔ ေ န သ ာ း မ က် တို င္ း
က ဗ် ာ ေ တြ ပဲ ထု တ္ ေ ရ း ေ န ရ တ ယ္ ။

ျမိဳ႕ ၾကီ း ျပ ၾကီ း
လို င္ း က ာ း တို း စီ း ဖူ း တ ယ္
ဒါ လ ည္ း ဘ ၀ မ ဟု တ္ ျပ န္ ဘူ း
ငါ တို႔...အ ျမ င္ ေ တြ ၀ါ း
သ တ္ ပံု ေ တြ မွ ာ း ေ န ၾက တ ယ္ ။

ဆို ၾက ပါ စို႔...မိ ေ က် း ရ ယ္
က မၻာ ၾကီ း လံု း တ ယ္ ေ ပါ့
အ ရွိ တ ရ ာ း ကို ခ ဏ ေ မွ ာ က္ လို႔
သိ ခ် င္ စ မ္ း ရဲ့
ဘာ ေ ၾကာ င့္ လံု း ရ သ လဲ
ငါ မ သိ ဘူ း...မိ ေ က် း ။

ဒီ လိ ုပါ ပဲ ေလ...
ငါ က လ ည္ း န င့္ ကို
က မၻာ ၾကီ း လံု း ေ န သ လို ခ် စ္ တ ာ က လြဲ ရ င္
အိ မ္ ေ မြ း တိ ရိ စၧ ာ န္ ေ တ ာ င္
ခ် က္ စ ာ း တဲ့ ေ က ာ င္ ေ ပါ့ ။

လ မ္ း ေ ဘ း လၻ က္ ရ ည္ ဆို င္ ထို င္
ရွိ တဲ့ ပို က္ ဆံ ( ၂၀၀ ) တ န္ အ ႏြ မ္ း ေ လ း နဲ႔
ည ေ န ခ င္ း ကို ၀ ယ္
ဒု ကၡ သ ည္ ျဖ စ္ မွ န္ း မ သိ ျဖ စ္
အ ျပ စ္ ေ တြ သ ာ တို း
" မ ရွိ ခို း နို း " ရ ယ္ တဲ့ ေ လ ။

ဘ ၀ ကို စိ တ္ တို င္ း က် တ ည္ ေ ဆ ာ က္ ဖို႔
စိ တ္ ထဲ မွ ာ န စ္ ေ န တဲ့ အ ရ ာ ေ တြ
တ စ္ စ စီ ျပ န္ ေ ဖ ာ္ ေ န မိ
( ၁ ) ယ င ္း မ ာ တ ံဆိ ပ္ မိ န္ း မ စီ း ဖိ န ပ္ တ စ္ ရံ
( ၂ ) ေ ခါ င္ း စီ း ၾကိဳ း ႏွ စ္ ကြ င္ း
( ၃ ) ေ ရွ ာ က္ ခ်ိဳ သီ း တ စ္ လံု း
( ၄ ) ငါ း ပိ ရ ည္ တ စ္ ခြ က္ နဲ႕
( ၅ ) ၾက ာ ဇ ံခ် က္ တ စ္ ပြဲ
ျပီ း ျပ ည့္ စံု တဲ႔ ဘ ၀ ရ ျပီ ။

ငါ့ တ ာ ယ ာ ဖ ိန ပ္ ေ လ း ျပ တ္
သဲ ၾကိဳ း အ သ စ္ တ ပ္ တု န္ း က ေ ပါ့
ၾက ယ္ မ ေ ၾကြ ပဲ...
ေ န ပူ စ ပ္ ခါ း အ ေျပ း အ လႊ ာ း နဲ႔
သ တိ တ ရ ဆု ေ တ ာ င္ း ေ ပ း တ ယ္
မိ ေ က် း....
န င့္ ႏု တ္ ခ မ္ း ေ တြ ထ ာ ၀ ရ ခ်ိဳ ပါ ေ စ ။

အ ကၤ်ီ တ စ္ ထ ည္ နဲ႔ ေ ဆ း လိ ပ္ မီ း ေ ပါ က္
က င္ း ခ် ည္ တြ ယ္ မဲ့ လ က္ တ စ္ ေ ခ် ာ င္ း
အို...အ ေ တြ း ေ တြ
သ ရဲ စီ း က ုန္ ျပီ ထ င္ ပါ ရဲ့
မ ေ ျပ ာ ေ က ာ င္ း ေ ျပ ာ ေ က ာ င္ း မိ ေ က် း ရ ယ္
တ က္ ႏွိဳ င္ ရ င္
အိ မ္ မ က္ ထဲ ေ တ ာ င္ ဧ ည့္ ၀ တ္ မ ျပဳ ပါ နဲ႔ ။

ဒံု း ေ ပ က တ္ သ တ္
အ တၱ ေ တြ ဒ ရြ တ္ ဆြဲ
ခ ပ္ ထူ ထူ ဘ ၀ ထဲ မွ ာ
ေ လ ခ်ိဳ ေ သြ း ျပီ း ေ ခ် ာ့ သိ ပ္ ဖို႔
ေ စ ာ င္ ၾက မ္ း တ စ္ ထ ည္ ေ တ ာ င္ မ ရွိ ဘူ း ။

မိ ေ က် း....ေ ရ
ပ် င္ း ရိ ေ လ း တြ႔ဲ...
တ စ္ ေ ယ ာ က္ ထဲ ရွိ တဲ့ အ ခါ
ေ လ ာ က ဓံ ထို း ႏွ က္
က ၾကိဳ း ေ တြ ပ် က္ လို႔
အိ ပ္ စ က္ အ န ာ း ယူ လို ရ င္
ငါ့ ကို ေ ခၚ ပါ
ည ေ ယ ာ င္ ဖ န္ ဆ င္ း
ငါ့ ကို ယ္ ငါ အ ေ မွ ာ င္ ခ င္ း လို႔
ခ ပ္ ဖြ ဖြ ေ လ း က ဗ် ာ ရြ တ္
န င္ တ စ္ ေ ယ ာ က္..
စိ တ္ လြ တ္ ကို ယ္ လြ တ္ အိ ပ္ စ က္ ႏွိဳ င္ ေ စ ရ ပါ ့မ ယ္ ။

ေ ဟ ာ ... မိ ေ က် း
စံ ပါ ယ္ ေ တြ ေ ဖြ း ေ ဖြ း လွဳ ပ္ ပြ င္႔
န င့္ ရ ာ သီ ေ ရ ာ က္ ျပီ
သူ တို႔...ပ င္ လံု း ကၽြ တ္
ပြ င့္ ေ ၀ ၊ ေ ၾကြ က် ၊ ေ ျမ ခ
တ စ္ ခါ တ စ္ ခါ က ေ လ း ဘ ၀ ကို သ တိ ရ သ လိ ုပဲ
ငါ ရို း ရို း ေ လ း လြ မ္ း ေ န မ ယ္ ။ ။

(တာယာ)

ကိုတာယာရဲ႕ ကဗ်ာေတြထဲက ကြ်န္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာေလးပါ....။

မမျမိဳ႔ၾကီးသူ

လွည္းယာဥ္ကေလးစီး
ထီးနီနီေလးေဆာင္းျပီး
ေခါင္းမျဖီးဘဲ လွေနတဲ့ မမ။

ကိစၥမရွိဘူး
ၾကယ္သံုးေလးပြင့္ေလာက္ ဆြဲခူး
အိပ္မက္အေထြအထူးေတြနဲ ့
ကြ်န္ေတာ့္ဖာသာရူးတာ။

မမ
သနပ္ခါးပန္းေလးပန္
ညဥ့္ယံမွာလည္း
ေမႊးတယ္။

မမ
ပုထုဇဥ္မမ
လူ၀တ္ေၾကာင္နဲ ့လွတယ္။

မမဟာ
စံပယ္ျဖဴျဖဴ
ကံေကာ္ျဖဴျဖဴ
စံကားပန္းျဖဴျဖဴ။

မမဟာ
ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ၾကည္လႊာ
မမဟာ
ကြ်န္ေတာ့္ လက္ေဗြရာ။

ကြ်န္ေတာ့္ နံေဘးက
ပုရိသတို ့ရဲ ့ေရွ ့ေရး
မမအေၾကာင္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိေပါ့။

မမအျပံဳးကိုရတဲ့ေန ့ကစလို ့
အေမွာင့္ပေယာဂေတြနဲ ့
တေရးနိုးတိုင္း
ကြ်န္ေတာ္ ထထကတယ္။

မမ မ်က္ေစာင္းက
အေၾကာင္းသံုးပါးမေရြး
ကြ်န္ေတာ့္မွာ
ပံုျပင္ေသးေသးေလးေတြထဲ
ျပဳတ္ျပဳတ္က်ရ။


မမက ျမိဳ ့ၾကီးသူ
ကြ်န္ေတာ္က ေက်းေတာသား
မတရားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

မမေျခတစ္လွမ္းအေရြ ့
ကမာၻ ့ဘဏ္ထဲက ကုေဋတစ္သန္း
ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ ့ကို ေရာက္လာေစ့ခ်င္တယ္။

မမက ေဒါက္ျမင့္ ဖိနပ္စီးတဲ့အခါ
ကြ်န္ေတာ္က တာယာဖိနပ္စီးတယ္၊
မမက ကိုယ့္ကားကိုယ္ေမာင္းသြားတဲ့အခါ
ကြ်န္ေတာ္က သူမ်ားႏြားေက်ာင္းရတယ္။

မမ
မမဟာ
ကိုလႊမ္းမိုးသီခ်င္းထဲက
ဟိုအစ္ကိုၾကီးရဲ ့ မခင္နွင္းဆီ။

မမဟာ
ဆရာေအာင္ျခိမ့္ရဲ ့ ဂႏၱ၀င္မမ။

ေလာကမ်ားရဲ ့ ေကာင္းျမတ္ျခင္းတရား
မမ ဖ၀ါးမွာကပ္တြယ္ေနပါလား။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုတာက
ငရဲက်မွာထက္
မမ မုန္းမွာကို ပိုေၾကာက္တဲ့ ေသြးေႏြးသတၱ၀ါ။

မမ ျပံဳးရင္
ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ပိုပို မုန္းမိရဲ ့။

သလင္းေက်ာက္သား၊
စကားမဲ့ ေရအိုးစင္၊
အေမ့ ပံုျပင္ထဲက နတ္သမီး၊
မမ ဟာ ကြ်န္ေတာ္မပိုင္တဲ့ ထီးကေလးျဖစ္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ႏြားေက်ာင္းသား
ျမက္ခင္းစိမ္းကို ခ်စ္တယ္။

မမက စစ္ဘုရင္မ
ျမင့္မိုရ္ေတာင္ထိပ္က
အလံျဖဴကို ရသြားခဲ့သူ။

စစ္ျမင္းေတြေမာင္း
တံပိုးခရာေတြ တေထာင္းေထာင္းနဲ ့
အရွင္လတ္လတ္ ဘ၀ေျပာင္းရေပါ့။

မမက
ျမန္မာလို ယဥ္တယ္၊
အဂၤလိပ္လို လွတယ္။


ျမစ္ေရၾကီးမယ့္ ေနာင္နွစ္မ်ား
နယူးေယာက္ျမိဳ ့ရဲ ့ အေခါင္အျမင့္ဖ်ားမွာ
မမ ေဟာမယ့္တရား
ကြ်န္ေတာ္ နာမယ္။

ေနာင္နစ္မ်ားစြာ
ေနာင္နွစ္မ်ားစြာ
ကြ်န္ေတာ့္ မမ
ဒီလိုေလးပဲ
လွေနပါေစ။

ဤကမာၻေျမ
ဤကမာၻေရ
ဤကမာၻေလ
မမပဲ ပိုင္ဆိုင္ေစ။

တိုက္ပံုမ၀တ္တတ္ဘူး
ဖိနပ္ပါးပါးပဲ စီးတယ္
ကားမွန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရုပ္ကုိယ္ ျပန္ၾကည့္ဖူးတယ္
ဒီလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္က
ေပါ့ပါးတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္
မမ အသက္ရွဴရတာ မြန္းမွာ စိုးရဲ ့။

အဂၤလိပ္လို မေျပာတတ္လို ့
ေကာ္ဖီမေသာက္ဘူး
........ ..........
မမ ရယ္တယ္။

မမ
ျမိဳ ့ၾကီးသူ မမ။


ကြ်န္ေတာ့္ကေလးဘ၀က
ေက်ာင္းအက်ၤ ီအျဖဴေလး
ကြမ္းေသြးေတြ စြန္းေပ
အေမ့မလည္း မ်က္ရည္ေ၀ရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္
မမကို ခ်စ္တာ
ပုဒ္မအေပါင္းနဲ ့ ျငိစြန္းခဲ့ရ။

မမ မစီးတဲ့ ဖိနပ္အေဟာင္းေလး
ကြ်န္ေတာ္ေငးၾကည့္ေနမယ္။

မမ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းတကာ
ကြ်န္ေတာ့္ေသြးေတြ လဲ့ျဖာေစမယ္။

မမ
ျမိဳ ့ၾကီးသူမမ
ကေခ်သည္ဘ၀နဲ ့
ကြ်န္ေတာ္ ကျပပါ့မယ္။

နားဆင္ေလာ့
ရႈေလာ့
ခံစားေလာ့။

................(ေန႔သစ္)

ကြ်န္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ညီငယ္ေလးေန႔သစ္ရဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ

ေဖေဖာ္၀ါရီအတြက္ ရိုးလြန္းတဲ့ ကဗ်ာ

အိုင္ယာလန္မေလး…
ျမန္မာေသြး မစစ္တဲ ့ ျမန္မာျပည္ကို..ခ်စ္တဲ ့ေကာင္မေလး
စကပ္ကေလးနဲ ့လွ…
သြားေလရာမွာ ေျခက်င္းေလး ငါျဖစ္မယ္

ေျမာက္ေလေတြပ်ံ ့သင္း
နဂါးေတြရဲ ့ခံတြင္း၀ကေန
လေကြးေကြးေလးနဲ ့ေဆြးေနမယ္

စံပယ္ပန္းေလးကိုပန္
ဘ၀အမွန္ကိုေမ ့ကြယ္

ပါးကြက္ၾကားေလးနဲ ့ငါ့ရာဇ၀င္ကိုခ်ီ
ေတးေတြလည္းသီေပးမယ္

ခ်ည္ေခ်ာထမီေလးနဲ ့ယဥ္
ျမန္မာလိုေျပာ….
ငွက္ေတြကူးခတ္ ..ငါးေတြပ်ံသန္း
တေယာအိုတစ္လက္.....နဲ ့
ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ၾကီးမွာ ပန္းပုခက္လည္းစီးကြယ္

အနီေရာင္ျမိဳ ့ျပထဲေက်းလက္ပံုစံနဲ ့…
ဘာျဖစ္ေသးလဲကြယ္…
ေလထဲက… ရဲတိုက္ၾကီးကိုဆြဲထုတ္
နင္က ဘုရင္မလုပ္
ငါကအိပ္ဖန္ေစာင့္လုပ္မယ္

နင္ ့..လက္ဖ်ားထိပ္မွာ
ၾကယ္ေတြ ပြင္ ့…..
နတ္ဘီလူးေတြစစ္လက္နက္ေတြခ်
ေခါင္ရမ္းတစ္ပြင့္ပ်ိဳးလို ့..ႏွင္းဆီပြင္ ့တဲ ့…
ေမွာ္ရာသီမွာ …ရင္ဘတ္ထူထူနဲ ့
မာနရူး…ရူးေနတဲ ့….
ငါ..ဟာ အဆိပ္ဆူးလည္းျဖစ္ခ်င္တယ္

လွျပီးသားကြယ္….
သနပ္ခါးေလးနဲ ့လည္း….
ငါ ့အိမ္မက္ေတြကို နင္..ပိုင္တယ္

ကတၱီပါဖိနပ္ေလးနဲ ့…
ပုသိမ္ထီးကေလးကိုေဆာင္း
နတ္လုလင္တို ့ဗ်တ္ေစာင္းကိုတီးၾက
ပြင့္ေသာပန္းတိုင္းလည္းလွေစ

ေက်းေတာသူတတ္တဲ ့ပဥၥလက္နဲ ့
ပင္လယ္ၾကီးကို မွ်ားၾကစို ့
ေသာၾကာေန ့မွာ စေနနံ အက်ၤ ီၾကီးမ၀တ္နဲ ့
တိုးတိုးေလးပဲေျပာပါကြယ္....
တိတ္တိတ္ကေလးနားေထာင္မယ္....

ကႏ ၱာရင္ဘတ္ ၾကက္ေျခခတ္ေတြတလက္လက္နဲ ့
ေရငတ္ေနတာၾကာေပါ ့....။
အိုင္ယာလန္မေလးေရ....
ေညာင္ေရအိုးထဲက ေရတစ္စက္နဲ ့....
ငါ ့အသက္ကို ဆက္ပါ ....။

ျမဴမႈန္ေတြက်ဲပက္...
ရာဇ၀င္အထပ္ထပ္နဲ ့...
ဟင္းလင္းျပင္မွာညပ္ေနတဲ ့...ဓါးတစ္ေခ်ာင္း
ငါ... မေန ့ကအက်ၤ ီကိုေျပာင္းျပန္..ျပန္၀တ္တယ္

ကာရန္မညီလဲ...ခ်စ္ပါရေစ
အိုင္ယာလန္မေလးေရ....။
နင့္နာမည္ေခၚရတာခက္တယ္....
ႏွင္းဆီနက္လို ့ေပးထားမယ္...
နာမည္ေပး ကင္ပြန္းတပ္ကို...
(၁၃) ရက္ေန ့မွာလုပ္မယ္ ..... ။
(၁၄) ရက္ေန ့မွာ နင္ ့အတြက္ဆိုျပီး...
ဒီကဗ်ာကို ငါေရးမယ္.......။

ရင္ခြင္ရွိန္း


.......ရင္ခြင္ရွိန္းရဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ ....ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုးေတြထဲက တပုဒ္ေပါ့.......္

...........

ေဆာင္းတစ္ခုရဲ ့အလြန္

နွင္းရိပ္ေတြတသြင္သြင္နဲ ့

ေနပီပီမလင္းတဲ့ နံနက္ခင္းတစ္ခု

နင့္ကိုေစာင့္ရင္း ဘုရားမွာ ငါဆုေတာင္းမယ္

အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွမပိုင္ဆိုင္တဲ့

ေကာင္းကင္လက္ဆာင္ပါကြယ္။



ဆႏၵရဲ ့ ေရာင္နီဦးေတြနဲ ့

နီလြင္ထစ္ခ်ဴန္း

မသိျခင္းဥတုရာသီထဲက

ကမာၻဦးတစ္ေန ့ဟာ

ငါ့ရစ္သမ္ေတြကို ခါးခါးသီးသီးျငင္းပယ္ပစ္ခဲ့တယ္။

ဗီးနပ္စ္ဆိုတာ တစ္ခ်ိဳ ့လူေတြအတြက္ ေစတန္ပါပဲ။



ငါဆိုတဲ့ေကာင္က မိုးေျမသက္တန္ ့အလယ္

ခ်စ္သူကို ထည္၀ါစြာ တင္ေျမွာက္ခစားခ်င္တဲ့

ပူအိုက္အုိက္ ပုစဥ္းရင္ကြဲဂီတပါ..။



လွ်ပ္၀ါ မီးပန္းေတြနဲ ့

မႈိင္းျပာရီေ၀ေနတဲ့

သစ္ရြက္စာ တစ္အုပ္သာ က်န္ခဲ့ပါေစ......

အရာရာဟာ စ်ာပန သာ ျဖစ္ေစသားကြယ္။

...............................(-ေန ့သစ္)


ေန႔သစ္ရဲ႕ ထိုေန႔ကဆိုတဲ့ အက္ေဆးေလးထဲက ကဗ်ာေလးပါ ခြင့္မေတာင္းမိတဲ့အတြက္ ညီငယ္ေန႔သစ္ကို

ဒီကေနပဲ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္....။

ပန္းေ၀တံခါးပိတ္

အလြမ္းေတြရွိထားေၾကာင္း
'ပန္းေ၀' သိလားေမးခ်င္တယ္..
လမ္းေတြ႔ရင္ေခၚခြင့္မပိုင္ပါဘူး
ကြ်မ္းေျမ့ခ်င္ေမွ်ာ္လင့္နိုင္မွာလားရယ္လို႔
ခိုး၀ွက္ကာ အၾကည့္ပုန္းေတြနဲ႔
တိုးရွက္ရာ မခ်ိဆံုးပါပဲ
ျငိထံုးလာ အလြမ္းေတြေ၀ေတာ့
'ပန္းေ၀' သိမယ္.....။
ကိုယ့္မ်က္ရည္ ကိုယ္မေတြ႔ရွာပါဘူးတဲ့
ညိွဳ႕ခ်က္ေတြ အငိုေ၀ွ႔ပါရင္း
ကမာၻခ်ဥ္းေအာင္ ပန္ေတာ္ပြင့္မဲ့
သခင့္အတြက္ ပန္းေတြရယ္
ႏြမ္းေလတယ္ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ေျဖရူး
ေၾသာ္...တို႔ဘ၀က
တမ္းမေျပတယ္ေနာ္ မ်က္ရည္ဦး....။
ေနွာင္တြယ္ကာ ခက္တာပဲ ပန္းရယ္လို႔
ေရွာင္ဖယ္ကာ မ်က္နွာလႊဲစမ္းခ်င္တာေပါ့
ေက်ာင္းခန္းဆီ ေျခလွမ္းေတြ အေရာက္ယူဆဲမွာပင္
တစ္ေယာက္သူေနာက္လူ ေတြ႔ေနနွင့္ျပီမို႔
ရင္နွင့္စြာ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ေပမဲ့
ျမင္ခြင့္မွာ အေဖာ္အသစ္ေတြနဲ႔
" ပန္းေ၀" ရယ္
(တို႔ေလ...)
မေခၚျဖစ္ပါဘူး......။
......................................................(တာရာမင္းေ၀)

ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႔ ကဗ်ာမ်ားစြာထဲမွ ကြ်န္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုးေတြထဲက တပုဒ္ပါ

ၾကယ္မေလးအတြက္အလင္းဖတ္စာ

ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္မဟုတ္ဘဲ

ၾကယ္ကေလးတစ္စင္းကို ခ်စ္မိတဲ့အခါ

ကၽြန္ေတာ္ဟာ . . . . သူ႔အနားက

အိမ္နီးခ်င္းၾကယ္တစ္စင္းျဖစ္သြား

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ . . . .

မွိတ္တုပ္မွိတ္တုပ္ျဖစ္ရတယ္ ၾကယ္ေလးေတြလို ။

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံဟာ ၾကယ္မေလးဆီ ႐ိုးေျမက်

ကၽြန္ေတာ္ မ႐ိုးမ႐ြျဖစ္ရတယ္

ၾကယ္မေလးကိုခ်စ္မိသြားကတည္းက

ကၽြန္ေတာ္ဆံပင္နီမဆိုးခ်င္ေတာ့ဘူး

ဘာမွလည္းမဆိုင္ပါပဲနဲ႔

ကၽြန္ေတာ္ တီ႐ွပ္မ၀တ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

ဘာမွလည္းမဆိုင္ပါပဲနဲ႔

ၾကယ္မေလးရယ္ . . . . ကၽြန္ေတာ္က တကယ္ကိုခ်စ္မိသြားတာ

ဘာမွလည္းမဆိုင္ပါပဲနဲ႔ကြယ္ . . . . ေနာ္။

ၾကယ္မေလး . . . .

ဘယ္ကိုမ်ားေငးေနလဲ

ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲၾကည့္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းပဲ . . . .

သိ ပါ ကြယ္ ။

လြမ္းတုိင္း . . . ေကာင္းကင္ေပၚေမာ့ ေမာ့ၾကည့္႐ံုနဲ႔

မေက်နပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ . . . .

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြကို

ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ လယ္ယာစိုက္ခင္းအျဖစ္စိုက္ပ်ိဳးခ်င္လာတယ္

`သူမ´က ၾကယ္စိုက္ခင္းေလးေပါ့

ကၽြန္ေတာ္က ၾကယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးသမားေပါ့

ၾကယ္ပ်ိဳးသူေပါ့ . . . . အဲဒီလိုေလး . . . .

ျဖစ္ ခ်င္ တယ္ ။

သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြကိုေရွ႕ထားၿပီး

ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္တယ္

သူ႔အသံစူးစူးေလးကို ေ႐ွ႕ထားၿပီး

ကၽြန္ေတာ္သီခ်င္းဆိုျပခ်င္တယ္

သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုေ႐ွ႕ထားၿပီး . . . . .

အင္း . . . ၾကယ္ေလးေရ . . .

ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုေ႐ွ႕ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ

. . . . . . . မလန္႔ပါနဲ႔ ၾကယ္မေလးရယ္

ခ်စ္လို႔စတာပါကြယ္ ။

သမာ႐ိုးက်မဟုတ္ဘဲ

ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ကိုခ်စ္မိတဲ့အခါ

ကၽြန္ေတာ္ . . . ၾကယ္ၾကည့္သူတစ္ဦးျဖစ္သြား

ၾကယ္ကေလးေၾကြက်လာဖို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္

ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးနားကို . . .

ကၽြန္ေတာ္ေလ . . .

`ဟိုတစ္ေန႔တုန္းက´ ကိုျပန္ေရာက္သြားေတာ့

ပြဲေတာ္ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ျပန္ျမင္တယ္

ၾကယ္မေလးေရ . . . ၾကယ္မေလးေရ . . .

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၾကယ္မေလးယက္လုပ္တဲ့ အ၀တ္ေလးတစ္ထည္ျဖစ္ခ်င္တယ္

ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ၀တ္ဆင္တဲ့အခါ

ကၽြန္ေတာ္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးျဖစ္သြားခ်င္တယ္

ကၽြန္ေတာ္ဟာသူ႕ရဲ႕ မီးလင္းဖိုေလး

သူဟာကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေဆာင္းတြင္းေလး . . .

အဲဒီလိုလည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္ ။

တကယ္ေတာ့ `သူမ´ဟာ

လွလွပပ ၾကယ္နတ္သမီးေလးတစ္ပါးမဟုတ္ပါဘူး

ေျပာင္စပ္စပ္ႏုိင္တဲ့ ၾကယ္႐ူးမေလးတစ္ဦးျဖစ္တယ္

ေျပာရင္းနဲ႔ကို . . . ခ်စ္ ခ်စ္လာမိတာ

ၾကယ္မေလးေရ . . . ကၽြန္ေတာ့္ဆီေၾကြပါ ။

ၾကယ္မေလးအတြက္ အလင္းေတြသြန္းထားတဲ့ဖတ္စာ

ဒီကဗ်ာေရးၿပီးေတာ့ ၾကယ္မေလးကို ေပးမဖတ္၀ံ့ျပန္ဘူး

႐ွက္တာေပါ့ကြယ္ . . . . ၾကယ္စင္မေလးရယ္

ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္မိသြားတဲ့အခါ . . . .

သူရႆဝါ
===============================================
===============================================

ဒီကဗ်ာေလးကိုဖတ္ျပီးၾကိဳက္လြန္းလို႔ ကိုသူရႆ၀ါဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းျပီးတင္ထားတာပါ

ကိုသူရႆ၀ါက ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးျဖစ္ပံုေလးကိုလဲ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္ အမွတ္တရအေနနဲ႔ သူနဲ႔ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၾကယ္မေလးရဲ႔ အစကိုလဲတင္ေပးလိုက္ပါတယ္..ေက်းဇူးပါ ကိုသူရႆ၀ါ

""အဲဒီကဗ်ာမေရးခင္ ေရွ႕ကဗ်ာေတြတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ဒႆနကဗ်ာေတြ ၊ ဘဝကဗ်ာေတြေလွ်ာက္ေရးေနတာ

နည္းနည္းၿငီးေငြ႕လာေတာ့ အခ်စ္ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ေရးမယ္ဆိုၿပီး

အဲဒါေလးေရးျဖစ္တာ

အဲဒီလိုပံုစံမ်ိဳးက ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေတြစေရးတုန္းကပံုစံမ်ိဳးေလးေပါ့

စကားလံုးအားေကာင္းေကာင္းနဲ႔

အဲဒါေလးကို အလြမ္းေျပျပန္ေရးတာပါ

း))
ၾကယ္မေလးဆိုတာက စကားလံုး အဆန္းျဖစ္ေအာင္ သံုးထားတာပါ ""

သူမ စုတ္ျဖဲသြားတဲ့ တနဂၤေႏြတျခမ္း

ရူးရူးမုိက္မုိက္ပါပဲ…
တနဂၤေႏြေတြဆီကို ေျပးလာလုိက္ရတာ
တစ္ေန႔က ေသာၾကာေန႔ေလးအထိ
ငါ ၿပံဳးေနတတ္ခဲ့တယ္ ၊၊ ၊၊

ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့…
အခုေတာ့ ပင္လယ္မျဖစ္လုိက္ရတဲ့ လိႈင္းေလးကို
ေပြ႕ပိုက္သိမ္းဆည္းခဲ့ရ…
သင္းကြဲတယ္ဆုိတာ..
ပလက္ေဖာင္းေလး နံေဘးက
ေျခာက္ကပ္စြာတိုးတိတ္သြားတဲ့ သီခ်င္း
တေယာသံေလးလည္း ငိုေနခဲ့ၿပီ ၊၊

သေကၤတေလး ကြဲရွသြားတဲ့ညေနမွာေပါ့
ဘာမွ မရလုိက္ေပမယ့္
ငါ အားလံုးကို ထားခဲ့လိုက္ရတယ္ ၊၊

ငါ မငိုခဲ့ပါဘူး . . .
စိုမွာစိုးလို႔ တိတ္ပစ္လုိက္ရတဲ့ မိုးေတြလုိ
ငါ မငိုခဲ့ပါဘူး ကြယ္

ဒီ အေငးေလးေတြ တျဖည္းျဖည္းေဝးေတာ့မယ္ ၊၊

ဘယ္လိုမွ ေျဖလို႔မရခဲ့ဘူး .. ၊၊
ေနာင္လာမယ့္ တနဂၤေႏြေတြဆုိ
သူမကို ျပန္မရေတာ့ဘူး
ဘယ္လိုမွ ေျဖလုိ႔မရခဲ့ဘူး ...၊၊
မနက္ျဖန္ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးေပးႏိုင္မလား တဲ့ ...
........................................
ဘယ္လုိမွ ေျဖလို႔ မရခဲ့ပါဘူး ...
ေမးခြန္းတုိးတိုးေလးေတြရယ္ ၊၊

သူမ မ်က္ႏွာအလႊဲမွာ

တနဂၤေႏြေလး ျပတ္ရွသြား……

ၾကယ္ေတြကိုယ္စား ေႀကြသြားခဲ့ရတယ္

ေနာင္လာမယ့္ တနဂၤေႏြေတြဆုိ

သူမ ျပန္မလာေတာ့ဘူး ၊၊

................................................ဇာတိ...................

ကိုဇာတိရဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ ..ကြ်န္ေတာ့ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႕နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနလြန္းလို႔ပါ

အေရာင္ေပ်ာ္ အ၀ိဇၨာ

စြဲမက္ေစရန္ အလို႔ငွာ ေပါင္းစပ္ေပ်ာ္၀င္ေနေသာ

အေရာင္မ်ား

ကင္းဗတ္(စ္) စေပၚက စိတၱဇ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္

အညိဳရင့္ေရာင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္

ေန႔စဥ္ထုတ္ အျဖဴေရာင္ သတင္းစာ

ရုတ္တရက္

လွ်ပ္စစ္၀ါယာၾကိဳးထဲက ခုန္ထြက္လာတဲ့

အနီေရာင္စာသား သီခ်င္းတစ္ပုဒ္

ငါ့ အခ်ိန္ေတြကို ခိုးယူတတ္တဲ့

အျပာေရာင္ ဂ်ာစီ၀တ္ ေဘာလံုးအသင္း

ရဲရဲေတာက္ ေနေရာင္ေအာက္

ပြဲေစ်းတန္းက အေပါစား ေရာင္စံုမ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔

အညိဳေရာင္ ၀ံပုေလြမ်ား

အမည္းေရာင္ အရွက္ကာ မ်က္မွန္

အျဖဴအမည္း စစ္တုရင္ခံုေပၚက နယ္ရုပ္မ်ား

အမည္းေရာင္ေငြ စကၠဴ

ႏြမ္းရိသြားေသာ ခရမ္းေရာင္ပန္းတစ္ပြင့္

မာယာ နဲ့ေဖ်ာ္ထားတဲ့ နီယြန္ေရာင္ေတာက္ေတာက္ ညထဲမွာ

မီးေတာက္ေရာင္ ၀တ္ရုံနဲ႔ ေလွ်ာက္လမ္းေပၚက အဂၤါျဂိဳဟ္သူ



လမ္းေဘး အျဖဴအနီၾကား ပလက္ေဖာင္း

ဇက္ၾကိဳးမဲ့

မီးခိုးေရာင္ေလလြင့္တိမ္တိုက္

ပန္းႏုေရာင္ ေျခဖမိုးတစ္စံု

အဆိပ္ရနံ႔သင္းတဲ့ အျပာေရာင္ႏႈတ္ခမ္း



လက္ထဲက၀ွက္ဖဲ ၊ အနီေရာင္ ဂ်ိဳကာ

ၾကိဳးတန္းလမ္းေလွ်ာက္ အ၀ါေရာင္ ဆပ္ကပ္သမား

ေခါင္းေပၚက အနီေရာင္မိုးစက္မ်ား

နိမိတ္ဖတ္ပုဏၰားရဲ႕ ``ေရာင္စံု ၀ကၤဘာ ´´ ကဗ်ာစာအုပ္

အသံမထြက္ႏိုင္တဲ့ အျဖဴအမည္းရုပ္ရွင္



ပုစြန္ဆီေရာင္ ညေနခင္းတိမ္ဆိုင္

ေဖ်ာ္စပ္ေသာက္မိတဲ့ ေရႊအိုေရာင္ ၀ိုင္တစ္ခြက္

ေရာက္ရွိသြားတဲ့ အစိမ္းေရာင္ေတာအုပ္

ညအနက္ထဲ

မက္ခဲ့မိတဲ့ အျပာေရာင္အိပ္မက္


ပန္းခ်ီဆရာဆီက ထြက္က်လာတဲ့ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္

ေဆးစက္မက်ေသးတဲ့ လက္က်န္ ကင္းဗတ္(စ္) စ အျဖဴေရာင္

ေနာက္

အေရာင္ေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အ၀ိဇၨာတစ္ေကာင္ ..........

ၾကယ္ပန္းလူ

ကိုၾကယ္ပန္းလူ ရဲ႔ လက္ရာမ်ားထဲမွ ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုး အေရာင္ေပ်ာ္ အ၀ိဇၨာဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ

ကိုက္လမ္း

ငါဟာ
ကမၻာၾကီးကို နားစြင့္ထားသူုယုန္ကေလးပါ
ေန႕စဥ္ေန႕စဥ္
ငါ႕၀ပ္က်င္းကေလးကေန ငါ အစာရွာထြက္တိုင္း
သစ္ပင္ျမက္ပင္ငယ္ေလးေတြကိုကိုက္ကိုက္ျပီး
ငါထြက္လာခဲ႕ျမဲ
ခု..........
လူနဲ႕ ေခြးမ်ားေတာေျခာက္ၾက
အေျပးအျမန္ ငါ႕ကိုက္လမ္းေလးအတိုင္း ျပန္လာခဲ႕ရာ
ပိုက္ထဲ
ငါ႕သစၥၥာတရားဟာ ငါ႕အသက္ကို ယူသြားၾကေပါ႕၊၊ ၊၊

........................ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္၏ကဗ်ာမ်ားထဲမွ ကြ်န္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာေလးျဖစ္ပါတယ္

ၾကယ္ေၾကြသတို႔သား

ၾကယ္ေၾကြလို႔လား ---

သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ
ယံုၾကည္ရာကို ရင္ေသြးလိုလည္း ေမြးခဲ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ
ဒဏ္ရာေတြကို ဆီမီးလိုလည္း ထြန္းခဲ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ
ကိုယ့္အနာ ကိုယ့္လွ်ာနဲ႔သပ္ ရွင္တတ္ခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။

သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ
ကိုယ့္အေရျပား ကိုယ္လႊာ
ကိုယ့္အရိုး ကိုယ္ အပ္လိုေသြး၊ ကုိယ့္၀တ္စံု ကိုယ္ခ်ဳပ္လို႔
က်က်နန လွခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။

သူငယ္ခ်င္း
သြားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ၾကယ္အစင္းစင္းေၾကြတဲ့
ေဟာဒီကမာၻေျမရဲ႕ အနာတရေတြကို
ဒီကေန႔ ေနအျပင္းျပင္းပူတဲ့ ကမာၻေျမရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြကို
လက္ဖ၀ါးနဲ႔ကာကြယ္ဖို႔ ငါတို႔ ေနရစ္ခဲ့ဦးမယ္။
သြားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ကမာၻေျမရဲ႕ ေၾကကြဲျခင္းဓာတ္ျပားထဲ
မင္းရဲ႕ကဗ်ာေတြ မာတိကာစီဖို႔
ငါတို႔ ေနရစ္ခဲ့ဦးမယ္။

သြားႏွင့္သူငယ္ခ်င္း
ေက်ာင္းနံရံတ၀ိုက္
ေဒါင္းအလံ ျပန္စိုက္တဲ့တေန႔
ငါတို႔ .......။ ။

.................. မင္းကိုႏိုင္

ဆရာတာရာမင္းေ၀၏ အသုဘအခမ္းအနား မွာ ကိုမင္းကိုနိုင္ရြတ္ဆိုခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ

ကြ်န္ေတာ္ဖြင့္ခဲ့ရေသာ ျမိဳ႔ျပ၏တံခါးမ်ား

ျမန္ႏႈန္းျမင့္ဘ၀ ထဲမွာ
တစ္ရက္ နဲ႔ တစ္ရက္က ဘာမွမၾကာလိုက္ဘူး
ခဏခဏ ေဝ့ဝိုက္က်လာတဲ့ ဆႏၵေတြ သပ္တင္ရင္း
ကၽြန္ေတာ့္လက္ၾကားက သိကၡာေတြပါးပါးလာတယ္
ေဟာ . . . .
ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ အခုေနတဲ့ ျမိဳ႕ၾကီးေပါ့
ေမတၱာေခါင္ အျပံဳးရွား
အျမဲ အေတြးေတြ ေလွာင္ေနတယ္
အလင္းဆိုင္ဆိုတာ . . .
စမ္းေခ်ာင္းမွာေတြ႔လား တာေမြမွာေတြ႔လား
ည အိပ္ခ်င္မွ အိပ္မယ္
မနက္ဆိုေစာေစာထရမယ္
မထခ်င္ဘူးလား
ေစာေစာပဲထရတယ္
"ပဲျပဳတ္"
ဒါ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မနက္ ၆ နာရီ ႏႈိးစက္ပါ
မယံုဘူးလား
ေနာက္တစ္နာရီဆို
"ယခု ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ နံနက္ ၇ နာရီ ရွိပါျပီ"

ျမိဳ႕ျပက ႏိုးတဲ့မနက္မွာ
ေစာေစာစီးစီးပဲ လၻက္ရည္ဆိုင္ကို ထထြက္တယ္
ခပ္ကုပ္ကုပ္ဆိုင္ရဲ႕ ေထာင့္က်က်စားပြဲမွာ
တစ္ေယာက္တည္းရန္ျဖစ္လို႔ေကာင္းတယ္
"ငါမွန္တယ္"
"ငါမမွားဘူး"
"မင္းကဗ်ာမွာ သီအိုရီမပါဘူး"
"မင္းကဗ်ာကေရာ ကာလာစံုလို႔လား"
လည္ေခ်ာင္းထဲက ေရေႏြးၾကမ္းခါးခါး ကို
ေဆးေပါ့လိပ္ အေငြ႔ေတြနဲ႔ ေမ်ာခ်
ေလေတြ ေဟာင္ဖြာဖြာနဲ႔ ေရာခ်
ျပီး . . . .
လက္ထဲက ဘဝ က လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္ နဲ႔
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ( ခဏ အတြင္းမွာ )
ျပိဳလဲဖို႔ . . .
ခလုတ္ ႏွိပ္ျပီးသား မိုင္းတစ္လံုးလို ပါလာတယ္
ျမစ္ေရၾကီးတယ္ ၊ မိုးေခါင္ေရရွားတယ္ ၊ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ေသတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႕နယ္က မီးတိုင္ေတြ
ညေနဆို မွိန္မွိန္ေလးလင္းလာတယ္
မီးတိုင္ရဲ႕ တစ္ခ်က္ခ်င္းအလင္းကိုေရာရင္း
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စကားလံုးေတြ
အရက္ျဖဴကိုျမည္းတယ္
ျပင္းရွရွစကားလံုးေတြ တစိမ့္စိမ့္လွတယ္
တစ္ခ်ိဳ႕ မီးေရာင္ မွိန္မွိန္ေအာက္မွာ
ဘဝေတြကို ဘီယာ နဲ႔ျမည္းတယ္
ဒီအတၱေတြ တိုက္ခၽြတ္ေဆးဖို႔ေတာ့
ျပကၡဒိန္ေတြက စုတ္ျဖဲလို႔ မလံုေလာက္ေသးဘူး
"ေက်းဇူးျပဳျပီးၾကာမယ္ထင္ရင္
လမ္းေဘးခ်ရပ္ေပးပါ"
ဒီျမိဳ႕ျပမွာ အားလံုးပံုမွန္ပဲ စီး၀င္သြားတယ္
ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္
ေက်ာင္းသားတစ္လွည့္ အလုပ္သမားတစ္လွည့္ျဖစ္တယ္
"ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားျပီးသားပဲ
ဒီပလပ္စတစ္ ထိုင္ခံုအက်ိဳးနဲ႔
ဟိုအစ္ကို ထိုင္တဲ႔ ဆိုဖာ မလဲပါဘူးဗ်ာ"
ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္တဲ့
အနီေရာင္ဝတ္ နံပါတ္ ( ၇ ) ေတာ့ မဟုတ္ဘူး
အျမဲေတာ့ ေကာ္လာေထာင္တယ္
ဒါေပမယ့္ ေကာ္လာက ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝလိုပဲ
အျမဲ ေခါက္႐ိုးက်ိဳးက်လာတယ္

လမ္းေပၚကေကာက္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက
မေန႔ညမွာ တစ္ေယာက္ပါမလာဘူး
ရပ္ေနတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔
တစ္ခ်ိန္က အသစ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို
အေတြးေဟာင္းေတြနဲ႔
ႏႈတ္ခမ္းေတြ အလ်ားလိုက္ဆြဲဆန္႔ၾကရင္းျပန္ေတြ႔တယ္
တဆိတ္ . . .
ေပါ့အိလြန္းသား စကားတစ္ခြန္းမွမဆိုဘူး
သူ႔ေဘးက လြယ္အိပ္လို ကန္႔လန္႔ပဲ ထြက္သြားတယ္
(ျမိဳ႕ျပမွာ ဒီလိုပဲ ၀င္တိုက္ၾကတယ္)
ကဗ်ာဆရာေတြ စကားလံုးေတြ တိုက္ၾကတယ္
ကၽြန္ေတာ္တိုပ ဘယ္သူမွန္းမသိပါပဲ လူလူခ်င္း၀င္တိုက္ၾကတယ္
တစ္ခ်ိဳ႕ . . . ဘီယာခြက္ခ်င္းတိုက္ၾကတယ္
တစ္ခ်ိဳ႕ . . . ဘဝေတြခ်င္းတိုက္ၾကတယ္
ေနာက္ အားလံုးထထြက္သြားတယ္
ရပ္ရမယ့္ေနရာတစ္ေယာက္မွ မတူဘူး
( ကၽြန္ေတာ္ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာျပင္ပ ေရာက္ရွိေနပါသျဖင့္)
ကၽြန္ေတာ္ရပ္ထားတဲ့ေနရာမွာ
ကဗ်ာစာ႐ြက္အေဟာင္းေတြ ရွိမယ္
ခဲပန္းခ်ီ ဖ်က္ရာေတြရွိမယ္
အခုေဟာင္သြားတဲ့ ကဗ်ာအသစ္ေတြရွိတယ္
ခဲတံအတို နဲ႔ ေဆးလိပ္တိုေတြ ရွိတယ္
ဒါေတြ ညလယ္စာအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္စားခဲ့တယ္
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ ဒီလိုပဲစားတယ္
"စိတ္ကို ကိုယ္ကလႊတ္ျပီး ၾကပ္တည္းပါရေစ
ေနပါေစ ေနပေလ့ေစ
အားလံုး တစ္လမ္းေမာင္းပဲေကာင္းပါတယ္"
ေဘးလူေတြၾကည့္ရင္တစ္ေယာက္မွ ပံုမလာဘူး
မာနေတြထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔
စကားလံုးေတြ လူနဲ႔မလိုက္ေအာင္
လုစားၾကတယ္
အိပ္မက္ေတြေတာ့ မခ်ိဳၾကပါဘူး
ခဏ ခဏ
အတိတ္ နဲ႔ အနာဂါတ္ ပိတ္ျပီးသာအိပ္ၾကရတယ္
ပတၱာေတြ တအီအီနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္မိတဲ့ တံခါးေတြ
ေလးေလးပင္ပင္ပြင့္သြားၾကတယ္

......................... ေမာင္မိုးခ်ိဳ

ေမာင္မိုးခ်ိဳ၏လက္ရာမ်ားအနက္မွ ကြ်န္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာေလးျဖစ္ပါတယ္