Subscribe:
Showing posts with label ကြ်န္ေတာ္နွင့္ သူတို႔. Show all posts
Showing posts with label ကြ်န္ေတာ္နွင့္ သူတို႔. Show all posts

နာနာက်င္က်င္ > ၾကင္ၾကင္နာနာ



နာက်င္မႈဟာ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴ အခန္းလြတ္တစ္ခုထဲ က်ေနာ္ဟာ ဘယ္တစ္ေယာက္လဲ 
ကုိယ့္ခႏၶာ ကုိ ျပတုိက္တစ္ခုထဲ ေမာင္းသြင္း လြတ္ထြက္သြား/လႊတ္ခ်ထားခ်င္ၿပီ
မ်က္လုံးေတြကုိ လုိက္ဖမ္းရင္း စိတ္က နံရံေပၚမွာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ တအံ့တၾသ 
နာက်င္/ဆြတ္ရွ တျဖည္းျဖည္း ပါးလ်လာ အနားရခ်င္တဲ့အခါ ကိုယ့္မ်က္လံုးကိုယ္
ပန္းခ်ီထဲမွာျပန္ေတြ႔လိုက္ရသလို အရိပ္ / အေရာင္ေတြ ရိပ္ကနဲ ေယာင္ယမ္းေအာ္မိ 
စိတ္ ဟာ အထစ္အေငါ့ေသးေသးေလး အိပ္မက္ေတြကုိ အိပ္ယာေဘးမွာ
ပစ္စလက္ခတ္ပစ္တင္လုိ႔ အနားမွာ ေကာက္သိမ္းခြင့္ရတဲ့ အလ်ားလုိက္ မနက္ျဖန္ေတြ ဟုိတစ္စ 
သည္တစ္စပါပဲ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ ကုတ္ျခစ္/ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ ကုတ္ျခစ္ 
အေရာင္ေတြစုံလုိ႔ အရာေတြမထင္ခဲ့ဘူး ခုတ္ထစ္ဖဲ့ေၾကြပစ္လုိက္ပါၿပီ 
ျပကၡဒိန္ေပၚက ေန႔စြဲေတြမွာ တအီအီနဲ႔ညည္းညဴ လုိ႔ ဒါဟာ အမာရြတ္တစ္ခု 
ဒါဟာ သံေယာဇဥ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဒါဟာ တစ္ခုခု နာက်င္မႈဟာ 
ေဆးျပယ္စပန္းခ်ီကားေလး ကိုယ့္ေရွ႕မွာ မီးေလာင္ဒါဏ္ရာနဲ႔  နာ...နာ..
နာက်င္ / နာက်င္မႈဟာ အေရျပားတစ္ေလွ်ာက္ ထုိးေဖာက္လြင့္၀ါး/ အသံမ်ား ညံဆူ 
တိတ္ဆိတ္ေဖာက္ကဲြပစ္ရ / နာ...နာ ..က်င္...က်င္ က်ဥ္စက္နဲ႔ တို႔လိုက္သလို 
ဖ်င္းကနဲခံစားမႈဟာ ျပကၡဒိန္ေပၚမွာ ယိမ္းထိုးလို႔ လြတ္ထြက္သြားတဲ့ စိတ္အစြန္းအစဟာ 
ခ်ည္တိုင္ဆီျပန္ ျပန္ေရာက္မလာေတာ့ဘူး အိပ္မက္အျဖစ္နဲ႔ အိပ္မက္ေနခဲ့ရ လြင့္လြင့္၀ဲ၀ဲ 
အိပ္မက္ပစ္လိုက္ရ   ဒါ ေျခဖမုိးျဖဴျဖဴေလးပဲ ဒါ ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းေလးပဲ 
 ဒါ နာက်င္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ဒါ ေသြးစက္လက္နဲ႔ေဘာင္မဲ့ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ လုိ
ပါးခ်ိဳင့္နက္နက္ကေလး မပါတဲ့အခါ မ်က္၀န္းနက္နက္ကေလးမပါတဲ့အခါ
သီခ်င္းဟာ မ်က္ရည္၀ဲေနရ သီခ်င္းဟာ တိုးတိုးေလးငိုေနခဲ့ရ ခိုးခိုးငိုေနခဲ့ရ
သူမ / ဒါမွမဟုတ္ / သူ႔ဆီမွာ မရွိေတာ့တဲ့ သူမ ... မေန႔ကအေၾကာင္းေတြးမိေတာ့
ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ဟာ ရုတ္တရက္ လန္႔ပ်ံေျပးသြားတာ ဟိုး .... အေ၀းၾကီးထိ ။

- ေမာင္ေရခ်မ္း - မင္းလုလင္ -


အိမ္ေ၀း


ဒီညလဲ ၾကယ္ေတြမစံုဘူး။
ဘယ္လမ္းခြဲထဲမွာအိမ္ရွိမလဲ
ပလက္ေဖာင္းဟာ ကိုယ့္ညကို တစ္ေရးသိပ္တယ္
တိုးတိုးေလး  .... တိတ္တိတ္ေလး
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ညရဲ႕ နံေဘးမွာ ကိုယ္ဟာ
ၾကယ္အေၾကြေတြကို ေငး
ဟိုး . . . ေ၀းေ၀းက အိမ္ ဆီ အလန္႔တၾကား ဖက္တြယ္ထားမိ ။

မႏႈိးနဲ႔
သူႏုိးလာရင္ ေမေမ မရွိဘူး
မႏႈိးနဲ႔
သူႏုိးလာရင္ ေဖေဖ မရွိဘူး
သူမရွိတဲ့ အိမ္ သူ႕ဆီမွာရွိမေနဖုိ႔ ေဝးရတယ္  ။

ၾကယ္အေၾကြကေလးထဲမွာမ်ား အိမ္ရွိေနမလား
ၾကယ္အေၾကြေလးနဲ႔မ်ား အိမ္ကေဆာက္ထားတာလား
စိတ္အလ်င္ေတြကအစ က်ံဳ႕က်ံဳ႕လာတယ္
အိမ္ကိုလက္ဖ်ံထဲထည့္ခ်င္တဲ့ ေဝဒနာ
( မဟုတ္ဘူး ) ( မဟုတ္ဘူး )
ဒါဏ္ရာဟာ လက္ဖ်ံရိုးထဲက ထြက္က်လာတာ
အိမ္ကေလးထဲ မိုးေတြ ရြာေနမလား
အိမ္ကေလးထဲ နွင္းေတြ ေ၀ေနမလား
ရာသီဥတုေတြရဲ႕အဆံုးအထိ ေျပးၾကည့္ေတာ့လဲ
အိမ္ကေလးကို မျမင္ရဘူး
အေတြး နဲ႔ အေတြး နဲ႔ အေတြး နဲ႔
ေ၀း ခ်င္ တိုင္း . . . . . ေ၀း  ။

ဦးထုပ္တစ္လံုးထဲမွာလား
စားပြဲခံုရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာလား
ကမာၻေက်ာ္မ်က္လွည့္ပညာရွင္ ရဲ႕ လက္ထဲ
အိမ္ကေလး ပါသြားတာမ်ိဳးလား
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ကြယ္သြားတာမ်ိဳးလား
ယိုယြင္းေနတဲ့ မနက္ျဖန္မနက္
အိပ္ယာေဘးတဖက္ ေယာင္ယမ္းၾကည့္မိေတာ့
မနက္စာေႏြးေႏြး ဟာ ေသြးဆုတ္ျဖဴေလ်ာ္လို႔  ။

ဖိနပ္မပါလည္း အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔
ေျမပံုမပါလည္းအိမ္ျပန္ရဲတဲ့စိတ္မ်ိဳးနဲ႔
သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ညႊန္ျပရာအရပ္မွာ
ခပ္စုတ္စုတ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး ရွိမယ္
အေရာင္ဟာ ေပေရ ညိႈ႕မႈိင္း
စိုထိုင္းစျပဳလာတဲ့ အလင္းတ၀ိုက္မွာ
ဒီညစာ ဘယ္သူ႕မ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီးစားမလဲ
ဘယ္အရပ္မ်က္ႏွာမွာေကာ အိမ္ရွိေနမလဲ
ကန္ထြက္သြားတဲ့ အလ်င္ဟာ
ျပန္လည္တူးေဖာ္ခြင့္မရွိေတာ့တဲ့ ျပကၡဒိန္အေဟာင္းေတြဆီ
ဦးတည္ရာမဲ့ ကုန္းဆင္းအတိုင္း လိမ့္ဆင္းသြားတဲ့အထိ . . . . . ။

အိမ္ကေလးဟာ ကိုယ့္ဆီ ျပန္မလာျဖစ္ေသးဘူး
ကိုယ္ဟာ အိမ္ကေလးဆီ ျပန္မလာျဖစ္ေသးဘူး
တေနရာရာမွာ အိမ္ကေလး ရွိေနဦးမယ္
တေနရာရာဆီမွာပဲ ကိုယ္ရွိေနဦးမယ္  ။

မိုးေတြရြာတုန္းကေပါ့
ပုရြက္ဆိတ္ေလးေတြဟာ တြင္းဆီ အေျပး
ငွက္ကေလးေတြက အသိုက္ဆီ အပ်ံ
ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနရ
မိုးေတြရြာတုန္းကေလ
မိုး နဲ႔ ကိုယ္ နဲ႔ ေခ်ာ္လဲေရာငို ။

မနႈိးပါနဲ႔
ညဟာ ကိုယ့္ေဘးမွာ တိတ္တိတ္ေလးအိပ္ေန
ကိုယ္မရွိတဲ့ အိမ္ေလးထဲ အိမ္မရွိတဲ့ ကိုယ္
ခိုး ခိုးျပီး ေငး  တိုးတိုးေလး ေဆြးတယ္
ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ပါဘူးကြယ္

မေန႔ကေလ
အိမ္ကေလးဟာ ကိုယ့္ဆီေျပးလာခဲ့
မနက္ျဖန္က်ရင္ေရာ
အိမ္ကေလးဆီ ကိုယ္ေျပးသြားနိုင္ပါ့မလား
ေမးခြန္းဟာ အလန္႔တၾကား ကိုယ့္ကို လႈပ္နႈိးလိုက္တယ္
အိပ္မက္ထဲ အိမ္ကေလးဟာ ၀ိုး၀ိုး၀ါး၀ါးသာ က်န္ေနခဲ့ရေပါ့ ။

| ေနပိုင္ | မင္းလုလင္ |

မစၥတာသင္ကာနဲ႔အတူ ဒူးေထာင္လက္တင္ ေတြးမိတဲ့ ေန႔



အေတြးေတြကို လိုက္ေကာက္ရင္ အေတြးဟာ အေကာက္ႀကီး
ျဖစ္သြားမွာေပါ့ အေတြးေတြ ေျဖာင့္ေပးပါ စပယ္ရွယ္ဒစၥေကာင့္နဲ႔
အေတြးကို ဖေယာင္းပါ သြင္းေပးမယ့္ဆိုင္ရွိရင္ လမ္းညႊန္ပါ အေတြး
ဟာ ေကာက္ေကြးေနတယ္ ၾကမ္းတမ္းေနတယ္ ထိပ္ပိုင္းႏွစ္ခြ
ျဖစ္ေနတယ္ အေတြးကို ေပါင္းတင္ဖို႔လိုမယ္ ေပါင္းသင္ဖို႔လိုမယ္
ပိုးသတ္ေဆးျဖန္းဖို႔လိုမယ္ အေတြးဟာ တစ္ခါတစ္ေလ မေတာ္မတည့္
ေလ်ာ့ရဲရဲ ေပ်ာ့ျပဲျပဲ အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕ အလကားနီးပါးေစ်းနဲ႔ ေရာင္းရန္စဥ္းစား
မိတဲ့ အေတြး ေပ်ာ့ၿပဲၿပီး ျပားေနပါတယ္ ေလ်ာ့ရဲၿပီး ထြားေနပါတယ္ သြားေနတယ္
ဘယ္ေန႔ ဘယ္ခရီး ဘယ္လမ္း ဘယ္စခန္း ဘယ္မွ ညာ ဘာမွညာမေနနဲ႔
အေတြးဟာ ဖြာ ထြက္ ဟာကြက္ အနာစက္ေတြနဲ႔ ယားယံေနတဲ့ေန႔
အေတြးဟာ ေတြေတြေလး ေခြ အခါေလးၾကံဳတုန္း အကာအရံမဲ့ ေလ
တေနတယ္ ေတေနတယ္ ေတြေနတယ္ ေတြ႕ေနတယ္ ေတြးေနတယ္
အေတြးကို မလႊတ္လိုက္နဲ႔ အေတြးလြတ္ထြက္သြားရင္ အေတြးေတြ လြတ္ကုန္မွာပဲ
လႊတ္ ကုန္မွာပဲ ဦးေနွာက္ၾကီးကို ဦးေႏွာက္၀ိုင္လဲပစ္လိုက္ရမလား ျဖဳတ္ထုတ္ေဆး
ေၾကာပစ္လိုက္ရမလား ေမးခြန္းေတြကို ေျဖနိုင္ပါ့မလား အေတြးက နႈိက္တိုင္းထြက္တဲ့
လိုတရတြင္းထဲ ေရာက္ေနတဲ့ အေတြး *ျမစ္ေတြရဲ႕အမွားကို ၿမိဳခ်ရင္း
ပင္လယ္ဟာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ အံုၾကြလာခဲ့* အေတြးေတြ အံုၾကြလာတယ္ ဖုန္ထလာတယ္
ရႊံ႕လူးေနတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ တိမ္ခူးေနတဲ့ အေတြးေတြ ေတြး ေတြးရင္း ေတြးရင္း အေတြးဟာ
ပ်င္းရိလာတယ္ ဖန္ခြက္ခ်င္းတိုက္လိုက္သလို ေလးတိေလးကန္ အသံနဲ႔ အေတြးဟာ ေတြးဖို႔
ေႏွးလာတယ္ အေတြးေတြ ေ၀းလာတယ္ ေ၀လာတယ္ ေဝၿပီးရင္ ေဝးရေတာ့မွာေပါ့ ေၾကြၿပီးရင္
ေၾကြးရေတာ့မွာေပါ့ ဆံုးၿပီလို႔မွတ္ထားတဲ့ ေက်ာက္ခဲ ေရေပၚ ကန္တက္လာသလိုမ်ိဳးေပါ့
လန္ထြက္လာသလို အိုး .. ေဂါ့ဒ္ လန္႔သြားသလို လန္သြားသလို လန္းသြားသလို အေတြးက
အိုး . . . ေဂါ့ဒ္ ေယာင္ယမ္းတမ္းတ ျမဴေတြဆိုင္းေနတာ ေတြးရင္း ျမဴေတြဟာ ျမဴးလာရတဲ့ အေတြး
ဆူး မလာရ တဲ့ ... ေဆြး ေၾကကြဲျခင္းဟာ အေဖာ္နဲ႔ အေပါင္းနဲ႔ ဝီစကီခြက္နဲ႔ ျမရာပင္ရိပ္နဲ႔ အေတြး
ျမရာပင္ၾကီးခါးကိုင္းေနတဲ့ကဗ်ာဆီသို႔ အေတြး ေသြးထြက္မွ ဆူးစူးမွန္းသိတဲ့အေတြး
အေတြးဟာ အေတြးမဟုတ္ေတာ့ပဲ အေတြးဟာ အေတြးျဖစ္လာ ေနေရာင္ျခည္မျမင္ရတဲ့ အေတြး
ေဗေပါင္ထီ အသံေတြ ၾကားလာရတဲ့ထိ အေတြးဟာ အေတြးခ်င္း စိန္ေခၚထိုးသတ္ အေတြးဟာ
မ်က္ႏွာေတြ ဖူးေရာင္လာ ဒူး ေပါင္မွာ ထိုးထားတဲ့ တက္တူးေတြဟာ အေတြးသက္သက္ ။

*ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၏ ကဗ်ာစာသား

- ဆူးခက္မင္း - မင္းလုလင္ -

ႏွင္းဆီဝိုင္ ၊ တိမ္ၿပိဳမိုး ၊ ၿပီးေတာ့ မနက္ျဖန္ ခင္ဗ်ား ဘာကားဆက္ရိုက္မလဲ



ႏွင္းဆီပန္းေလးတစ္ပြင့္ရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းမွာ
ေကာင္းကင္တစ္ျခမ္း အနာတရ ၊
မိုးေတြ တစက္စက္ စီးက် ၊
ဒါ ေကာင္းကင္ရဲ႕ ေသြးစက္ေတြ ၊
ကိုယ့္အသံကို ပလာစတာကပ္ေပးပါ ။
အနာတရေတြ ။ အမွတ္တရေတြ
တယုတယေထြးပိုက္ထားေတာ့လည္း နာ နာ နာက်င္မႈေတြ ။
ေတြေ၀ေန လက္ဖ်ံေတြထဲ ။
က်စ္ဆံၿမီးကေလးထဲ ႏွင္းဆီပန္းကေလး
သူမ မသိေအာင္ ထိုးစိုက္ ၊ ကမာၻႀကီးက ရယ္ပြဲဖြဲ႕ေနရဲ႕
ကိုယ့္ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္း ။
ေသြးထြက္သံယိုေတြအေၾကာင္း ။
မိုးေတြသည္းလာျပီ ။
အေမွာင္ဟာ ေနသားတက် ။
သနပ္ခါးပန္းပြင့္ေလး မနက္ျဖန္မနက္ကို
ေမွ်ာ္ေနမလားပဲ ။ ေမႊးေမႊးျမျမ ။
စာေရးစားပြဲအံဆြဲကေလးထဲမွာ ၊ ကြန္ပါဘူးကေလးထဲမွာ ၊
ၿပီးေတာ့ ကားတံခါးလက္ကိုင္ၾကားမွာ ၊ ႏွင္းဆီပန္းကေလးေတြဟာ
သိပ္ကိုစူးရဲေမႊးျမလြန္းရဲ႕ ။
သူမရယ္တယ္ ကြ်န္ေတာ္ရူးတယ္
ပံုမွန္ျဖစ္စဥ္မွာ အိပ္မက္ေတြျပိဳက်လာသလို
မျဖစ္မေနမို႔ပါ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာဟာ သိမႈရဲ႕မနီးမေ၀းမွာ
စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံကေလးရဲ႕ ေခါက္႐ိုးရာေတြအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ တြန္႔ေၾကလို႔ ။
ဒီ့ထက္ပိုေဝးလည္း ဒီ့ထက္ပိုမေဝးေတာ့ပါဘူး ကဗ်ာနဲ႔ ၊
အိပ္ေထာင္ထဲက ခုန္ထြက္လာတဲ့ ငါးမူးေစ့ကေလးနဲ႔ ၊
ဘယ္လိုတရားမ်ိဳးနဲ႔မွလည္း ေျဖလို႔မရမွန္း သိသိႀကီးနဲ႔ ။
ရူး . . . ။
ေလ်ာ့ရဲလာမႈဟာ အသံတိတ္ ။
ခရမ္းေရာင္ပန္းပြင့္ေလးေတြ ျပာေတြ ေၾကြက်လာေပါ့
စကားမစပ္ .. တိမ္ေတြၿပိဳက်လာတဲ့ ျမင္ကြင္းကို
ဝိုင္တစ္ခြက္ေသာက္ရင္း ၾကည့္ဖူးသလား ။
သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေရျပားခ်င္း စကားတြတ္ထိုးခဲ့ၾက ၊
ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ကူးလူးဆက္ဆံခဲ့ၾက ၊
တိမ္ေတြသာ ၿပိဳက်မလာရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ။
လက္ေတြမွာ ေခြ်းေစးေတြ အျပည့္ ။
စိတ္မွာ အတိတ္ေတြအျပည့္နဲ႔ မ်က္စိတဆံုး ။
လက္အဆန္႔မွာ မိုးေတြ အဆက္မျပတ္ရြာတယ္ ။
သူမ ေပ်ာ္ပါေလစ ။ မနက္ျဖန္ေတြဆီ ။
ေဟာ .. တိမ္ၿပိဳမိုးေတြ ႐ြာခ်လိုက္ၿပီ ။
ကိုယ့္လက္ဖဝါးကို ကိုင္ထားစမ္းပါ အခ်စ္ ..
မနက္ျဖန္ဆိုရင္ စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံကေလးစီးၿပီး
႐ုပ္ဝတၳဳၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အေဝးကို ထြက္သြားၾကမယ့္
ခရီး ။

- ဆူးခက္မင္း - မင္းလုလင္ -