ဘာမွမပါတဲ့ျပဇာတ္

ျဖစ္နိုင္ရင္.....ငါခင္းမဲ့ျပဇာတ္မွာ

လက္သည္းဖြက္သံ မပါေစနဲ႔

မ်က္နွာဖံုးေတြမပါေစနဲ႔

ေနကာမ်က္မွန္မပါေစနဲ႔

ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူနဲ႔ ေျမြေပြးေတြမပါေစနဲ႔

အရိပ္မပါတဲ့ သစ္ပင္ေတြမပါေစနဲ႔

ေရမစီးတဲ့ ျမစ္မပါေစနဲ႔

ေသနတ္ပစ္ခန္းေတြ မပါေစနဲ႔

အေငြ႔တလူလူနဲ႔ ေဆးလိပ္တိုေတြမပါေစနဲ႔

စာရြက္စာတမ္းနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြမပါေစနဲ႔

လူကုန္ကူးမႈမပါေစနဲ႔

ခပ္ၾကပ္ၾကပ္ ဘက္စ္ကားေတြမပါေစနဲ႔

မ်က္ေစာင္းထိုးတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြမပါေစနဲ႔

ေန၀င္ခ်ိန္မပါေစနဲ႔

ကေလးတေယာက္ရဲ႔ မ်က္ရည္ မပါေစနဲ႔

ျဖစ္နိုင္ရင္...

အတၱေတြ မပါေအာင္

ငါ့နာမည္ပါ မပါေစနဲ႔....

ေစ်းသည္ၾကီး

ဖိနပ္မပါတဲ့ ေျခအစံုက

၀မ္းေရးေၾကာင့္ ၾကမ္းရွခဲ့ေလရဲ႕

အစာအိမ္ အစိုဓါတ္မေပ်ာက္ေစဖို႔

အာေခါင္ေျခာက္ေအာင္ ဟစ္ခဲ့ရတယ္

ေခြ်းစက္ေတြနဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္

တရာသီ၀င္ တရာသီထြက္နဲ႔

ေခါင္းေပၚက ေစ်းဗန္း

ငါ့ထီးငါ့နန္း ျဖစ္ခဲ့တယ္...။

အေရာင္ေပ်ာ္ အ၀ိဇၨာ

စြဲမက္ေစရန္ အလို႔ငွာ ေပါင္းစပ္ေပ်ာ္၀င္ေနေသာ

အေရာင္မ်ား

ကင္းဗတ္(စ္) စေပၚက စိတၱဇ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္

အညိဳရင့္ေရာင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္

ေန႔စဥ္ထုတ္ အျဖဴေရာင္ သတင္းစာ

ရုတ္တရက္

လွ်ပ္စစ္၀ါယာၾကိဳးထဲက ခုန္ထြက္လာတဲ့

အနီေရာင္စာသား သီခ်င္းတစ္ပုဒ္

ငါ့ အခ်ိန္ေတြကို ခိုးယူတတ္တဲ့

အျပာေရာင္ ဂ်ာစီ၀တ္ ေဘာလံုးအသင္း

ရဲရဲေတာက္ ေနေရာင္ေအာက္

ပြဲေစ်းတန္းက အေပါစား ေရာင္စံုမ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔

အညိဳေရာင္ ၀ံပုေလြမ်ား

အမည္းေရာင္ အရွက္ကာ မ်က္မွန္

အျဖဴအမည္း စစ္တုရင္ခံုေပၚက နယ္ရုပ္မ်ား

အမည္းေရာင္ေငြ စကၠဴ

ႏြမ္းရိသြားေသာ ခရမ္းေရာင္ပန္းတစ္ပြင့္

မာယာ နဲ့ေဖ်ာ္ထားတဲ့ နီယြန္ေရာင္ေတာက္ေတာက္ ညထဲမွာ

မီးေတာက္ေရာင္ ၀တ္ရုံနဲ႔ ေလွ်ာက္လမ္းေပၚက အဂၤါျဂိဳဟ္သူ



လမ္းေဘး အျဖဴအနီၾကား ပလက္ေဖာင္း

ဇက္ၾကိဳးမဲ့

မီးခိုးေရာင္ေလလြင့္တိမ္တိုက္

ပန္းႏုေရာင္ ေျခဖမိုးတစ္စံု

အဆိပ္ရနံ႔သင္းတဲ့ အျပာေရာင္ႏႈတ္ခမ္း



လက္ထဲက၀ွက္ဖဲ ၊ အနီေရာင္ ဂ်ိဳကာ

ၾကိဳးတန္းလမ္းေလွ်ာက္ အ၀ါေရာင္ ဆပ္ကပ္သမား

ေခါင္းေပၚက အနီေရာင္မိုးစက္မ်ား

နိမိတ္ဖတ္ပုဏၰားရဲ႕ ``ေရာင္စံု ၀ကၤဘာ ´´ ကဗ်ာစာအုပ္

အသံမထြက္ႏိုင္တဲ့ အျဖဴအမည္းရုပ္ရွင္



ပုစြန္ဆီေရာင္ ညေနခင္းတိမ္ဆိုင္

ေဖ်ာ္စပ္ေသာက္မိတဲ့ ေရႊအိုေရာင္ ၀ိုင္တစ္ခြက္

ေရာက္ရွိသြားတဲ့ အစိမ္းေရာင္ေတာအုပ္

ညအနက္ထဲ

မက္ခဲ့မိတဲ့ အျပာေရာင္အိပ္မက္


ပန္းခ်ီဆရာဆီက ထြက္က်လာတဲ့ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္

ေဆးစက္မက်ေသးတဲ့ လက္က်န္ ကင္းဗတ္(စ္) စ အျဖဴေရာင္

ေနာက္

အေရာင္ေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အ၀ိဇၨာတစ္ေကာင္ ..........

ၾကယ္ပန္းလူ

ကိုၾကယ္ပန္းလူ ရဲ႔ လက္ရာမ်ားထဲမွ ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုး အေရာင္ေပ်ာ္ အ၀ိဇၨာဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ

ကဗ်ာဆရာ

ပံုစံခြက္မရွိေသာ

စကားလံုးထုတ္လုပ္စက္...။

ကိုက္လမ္း

ငါဟာ
ကမၻာၾကီးကို နားစြင့္ထားသူုယုန္ကေလးပါ
ေန႕စဥ္ေန႕စဥ္
ငါ႕၀ပ္က်င္းကေလးကေန ငါ အစာရွာထြက္တိုင္း
သစ္ပင္ျမက္ပင္ငယ္ေလးေတြကိုကိုက္ကိုက္ျပီး
ငါထြက္လာခဲ႕ျမဲ
ခု..........
လူနဲ႕ ေခြးမ်ားေတာေျခာက္ၾက
အေျပးအျမန္ ငါ႕ကိုက္လမ္းေလးအတိုင္း ျပန္လာခဲ႕ရာ
ပိုက္ထဲ
ငါ႕သစၥၥာတရားဟာ ငါ႕အသက္ကို ယူသြားၾကေပါ႕၊၊ ၊၊

........................ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္၏ကဗ်ာမ်ားထဲမွ ကြ်န္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာေလးျဖစ္ပါတယ္

ကြ်န္ေတာ္ ဆြဲခဲ့ေသာ သုညမ်ားအေၾကာင္း

တိမ္မေတာက္တဲ့ ညေနတခု၏ေကာက္ေၾကာင္းနဲ႔

အသြားမပါတဲ့ ဓါးတေခ်ာင္းက ရင္ဘတ္ထဲ ၀င္လာတယ္

သိ၍မွားခဲ့ျခင္းလား...

မသိ၍ မွားခဲ့ျခင္းလား....

အမွန္တရား ရွားပါးလြန္းေသာ မွန္တခ်ပ္ကေတာ့ ကြဲအက္ခဲ့ေလျပီ

တူးေဖာ္မိသမွ်က

စေနေန႔တုိင္း ထထ အန္တယ္....

ေလနီေတြရႈရႈိက္ျပီး အသက္ရွင္ရံုရွင္ခဲ့တာပါ

နွင္းမပါတဲ့ ေဆာင္းက ေအးျမတတ္သလား..

(ေသခ်ာမသိ..သိရန္လဲ မၾကိဳးစားခဲ့)

အရာရာတိုင္းက စာတန္းမထိုးပဲ ဇာတ္သိမ္းခဲ့တယ္

ပင္ပန္းတၾကီး ကူးခတ္ခဲ့တဲ့ တံေတြးခြက္ေတြထဲ

ခုထိ ေမ်ာလို႔ေကာင္းတုန္း..

ရင္...တေယာက္တျခမ္း...သူမ

စြန္႔သြားခဲ့တဲ့ ညေနေတြကလဲ

ေလငတ္ေနတုန္း.....လြမ္းေကာင္းတုန္းပဲ

မနက္ျဖန္တိုင္းက ေရာက္မလာခင္ထဲကေျခာက္ေသြ႔

တိတိပပ မဟုတ္ေပမဲ့ ဘ၀ရဲ႔ရလာဒ္ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ

မင္နီေတြနဲ႔ ေန႔ရက္တခ်ိဳ႕အတြက္

သုညေတြကို ေမာၾကီးပန္းၾကီး ေရးေနမိတုန္းပဲ

(ထိုသုညမ်ားကေတာ့ ယေန႔တိုင္ လံုး၀ိုင္းျခင္းမရွိေသးေခ်...)

သြားေလရာ သယ္ေဆာင္သြားမိေသာ သစၥာတရားေတြနဲ႔

အခ်ိဳးက်က် ပံုေဖာ္ထားေသာ ေမတၱာတရား...

မွတ္မွတ္ရရ က်ဆံုးသြားတယ္

စ်ာပနမရွိတဲ့ အသုဘတခု...

စက္ေခါင္းမပါတဲ့ ရထားတစီး...

ကပ်ာကသီ ထထေတာက္တဲ့ ေကာက္ရိုးမီး...

ဘ၀ရဲ႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္က ဒါပါပဲ

ေက်ာကို အထိုးခံရတဲ့ ဓါးခ်က္ေတြလဲ မ်ားခဲ့ျပီ

လက္ဆန္႔တိုင္း ေျမမႈန္ေတြကပ္ေနတတ္ေတာ့

တူးေဖာ္မိေလသမွ်

စေနေန႔တိုင္း ထထ အန္တယ္....။

မီးနဲ႔ေရးတဲ့ပန္းခ်ီ

လက္က်န္အိပ္မက္ေတြနဲ႔
ညေတြ စုန္းစုန္းခ်ဳပ္ခဲ့ျပီ..

မွားေနမွန္းသိရက္နဲ႔ ၾကယ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာကိုက
တိမ္ေတြထူလြန္းတယ္

လမသာပါနဲ႔
ငါ့အေရာင္ေတြ မွိန္ကုန္မွာစိုးတယ္

မတူမတန္ ေရးခဲ့တဲ့ ေက်ာက္စာေတြေတာင္
စာလံုးေပါင္းမွားတယ္

ည.....
ကဗ်ာေရးသူအလိုက်
စကားလံုးေတြ ထ ထ ကတဲ့ည

အဲဒီညကိုပဲ ရင္တျခမ္း သၿဂိ ဳၤလ္ခဲ့တယ္
မေတာ္တဆနဲ႔ ျပာခ်မိတဲ့ ပန္းသီးတလံုးက
အလင္းေရာင္ လက္လက္ေတာက္
ျမဴးထူးကခုန္ေနတဲ့ မီးေတာက္ေတြနဲ႔
အဲဒီညကိုပူေဇာ္ေနတယ္

ျပံဳးျပစမ္းပါဦး...ကေ၀မရဲ႔
နင့္အျပံဳးေတြပါ မီးရႈိ႔ပစ္ခ်င္လို႔....

..............................................
..............................................
မၾကားတၾကား လန္႔ေအာ္လိုက္တဲ့ ညည္းသံက
မီးေတာက္ထဲ ခုန္၀င္လာတယ္
ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္လိုက္စမ္းပါ
ဖီးနစ္ငွက္ရဲ႔ အသြင္ေျပာင္းျခင္းနဲ႔
တဖန္နုပ်ိဳျခင္းမီးေတာက္ နင့္အျပံဳးေတြ ထထေတာက္တယ္

္မွားမွန္းသိရက္နဲ႔ ၾကယ္ျဖစ္ခ်င္တာကိုက ငါမွားေနခဲ့တာပါ

အိပ္မက္

အိပ္ယာမွ လန္႔မနိုးခင္

လက္ေတြ႔အမွန္တရား....။

တခ်ိဳ႔ေတြေျပာၾကတယ္

တခ်ိဳ႕ေတြေျပာၾကတယ္

အိပ္မက္ဆိုတာ အေရာင္မပါဘူး...တဲ့

တခ်ိဳ႔ေတြေျပာၾကတယ္

ဒုကၡဆိုတာ အေဖာ္န႔ဲလာတာ.....တဲ့

တခ်ိဳ႔ေတြေျပာၾကတယ္

ေသရင္ျပီးျပီ.....တဲ့

တခ်ိဳ႕ေတြေျပာၾကတယ္

ခ်စ္ျခင္းအစ မ်က္စိက.....တဲ့

တခ်ိဳ႕ေတြေျပာၾကတယ္

ရင္ဘတ္ရွိမွ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္တာ....တဲ့

ဒီလိုနဲ႔ပဲ...

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြေျပာၾကသလို

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြ လိုက္လုပ္ေနတယ္

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြေျပာၾကသလို

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြ ျငင္းဆန္ေနၾကတယ္

တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြေျပာၾကသလို.....

(အင္း..)

အဲဒီေျပာၾကတဲ့တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြကိုပဲ ေျပာၾကပါေတာ့ဗ်ာ..

လူရႊင္ေတာ္

ဟာသေတြေျပာမယ္
ေပ်ာ္စရာကို မဖန္တီးတတ္ေလေသာ
ငါ.......
ဗီဇရဲ႔ အလိုေတာ္အရ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းပဲ ေပ်ာ္တယ္
မေတာ္တဲ့ ဖိနပ္ကို စီးမိခဲ့ေပမဲ့
ခရီးအသစ္ေတြ ေပါက္တယ္

ဘ၀ ဆိုတာ ခ်ဳပ္ရိုးခ်ဳပ္သား လွစရာမလိုဘူး

ခ်ဳပ္ရိုးေျဖမဲ့ေန႔
ငါ့ဗီဇကို ထံုေဆးေပးစရာ မလိုဘူး
အလကၤာေျမာက္တဲ့ ဟာသ တေၾကာင္းေလာက္ပဲ ရြတ္ျပေပးပါ
ေနာက္တေခါက္ထပ္ေျပာမယ္
ဗီဇဆိုတာကိုက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းရယ္ပါ