မနွင္းေ၀လက္ထဲ ေခြေခါက္ေနခ်င္တဲ့ ဂ်ိဳကာ ( ကြ်န္ေတာ္ ) ဆိုပါစို႔

အမွတ္မထင္ ၀င္တိုက္မိခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ေသးေသးေလးပါပဲ မနွင္းေ၀
ကြ်န္ေတာ့မွာေလ
ရယ္သံတိုတိုေလးေတြထဲ ျပဳတ္က်ခဲ့ရ
မ်က္ေစာင္းစူးစူးေလးေတြကို ဖက္တြယ္ခဲ့ရ
ကြ်န္ေတာ့ေဆာင္းရာသီမွာ
နွင္းေတြ ေ၀ခဲ့ေပါ့ ။

မနွင္းေ၀ ရယ္ေလ
ကြ်န္ေတာ့၀င္သက္ထြက္သက္ကို ေဆးဆိုးထား ။

ဖန္ၾကိဳးမွ်င္ ဆက္သြယ္မႈထဲ
ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔ မနွင္းေ၀ မေရာင့္ရဲနိုင္ခဲ့ၾက
ကမာၻဟာ ဘာလို႔ ပိုင္းျခားထားျခင္းခံရတာလဲ
ကြ်န္ေတာ္ရွိေနတဲ့ေနရာမွာ
မႏွင္းေ၀ ရွိမေနျခင္းဟာလဲ ၀ဋ္နာကံနာပဲ ။

ကြ်န္ေတာ္က
သာမန္လူငယ္တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့လဲ
သာမန္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ပဲေပါ့ မနွင္းေ၀
ဒိထက္ မပိုနိုင္ေတာ့သလို
ဒိထက္လဲ မေလ်ာ့နိုင္ေတာ့ပါဘူး
( တစ္ခါတစ္ေလက် )
ကြ်န္ေတာ္က
ကမာၻသံုးေငြစကၠဴမွာေတာင္
မနွင္းေ၀ပံု ရိုက္နွိပ္ထားခ်င္တဲ့ေကာင္
( တစ္ခါတစ္ေလက် )
ေမာင္မိုးျမင့္ရဲ႕ ကဗ်ာထဲကလို
မနွင္းေ၀အလွကို ဆိုင္ကယ္ေပၚတင္ျပီး
ေလွ်ာက္သြားခ်င္မိတာပါပဲ
ရယ္စရာမေကာင္းဘူးလား မနွင္းေ၀ ။

သူလိုကိုယ္လိုပါပဲ
ကြ်န္ေတာ့မွာလဲ နွစ္ဆယ့္ေလးနာရီပဲ ရွိတယ္
သူလိုကိုယ္လို မဟုတ္တာက
ကြ်န္ေတာ့နွစ္ဆယ့္ေလးနာရီမွာ မနွင္းေ၀ ရွိတယ္ ။

နွင္းေတြ ေခါင္လိုက္တာ ေဆာင္းရယ္  တဲ့
ကြ်န္ေတာ့ဂစ္တာအိုၾကီး တိုးတိုးျငီးတယ္
ကြ်န္ေတာ္ရယ္တယ္
မနွင္းေ၀ ရယ္တယ္
ခြင့္လႊတ္လိုက္ပါ မနွင္းေ၀
ကြ်န္ေတာ့ေဆာင္းရာသီမွာ နွင္းေတြ ေ၀ေနေၾကာင္း
မနွင္းေ၀လက္ကို ရဲရဲတြဲ
ဂစ္တာၾကီးသိေအာင္ စာလံုးေပါင္းျပခ်င္ပါေသးရဲ႕
ရယ္စရာမေကာင္းျပန္ဘူးလား မနွင္းေ၀ ။

စကားမစပ္
မနွင္းေ၀ ေရ . . .
ကြ်န္ေတာ့ကို နမ္းပါ
သံသရာကို စိန္ေခၚပစ္ခ်င္လို႔ ။

- မင္းလုလင္ -

( ဟိုတစ ဒီတစနဲ႔ ေလွ်ာက္တင္ေနတဲ့ Facebook Status ေတြကို ကဗ်ာအျဖစ္စုစည္းထားလိုက္ရံုပါ )

အိမ္သာသံုးစကၠဴအေကာင္းစားဟာ မစ္ကီေမာက္စ္အရုပ္ေလးနဲ႔

နာရီကိုဆြဲဆန္႔လိုက္ေတာ့ အခ်ိန္ဟာ တစ္ေပနဲ႔ 

နွစ္လက္မ လက္ထိပ္ေသးေသးေလးနဲ႔ဆြဲခတ္ေခၚသြားတယ္

ရိပ္ကနဲ ရိတ္သိမ္းခံလိုက္ရ သက္တန္႔ေကြးေကြးေပၚမွာ 

မနက္ျဖန္ကို သီခ်င္းထဲထည့္ျပီး အျမင့္ဆံုးကီးနဲ႔ ေသာ့ခတ္ထားလိုက္ေတာ့မယ္ 

ျမင္ကြင္းေတြက အပ္ေၾကာင္းထပ္လာ ကမာၻကအက္ေၾကာင္းထလာ

အဆင့္ျမင့္ေနမႈထိုင္မႈသြားမႈလာမႈေသမႈ ေမာလို႔တိုက္စရာ ေရမရွိဘူး Sick / စစ္ ပဲရွိတယ္ 

တစ္ရွဴးစကၠဴ ဟာ မလိုင္ျဖစ္လာတဲ့အခါ အားေတြရွိလာ ( ေစ ) တယ္

ဆီ ဟာ ေရငုတ္နိုင္ေၾကာင္း နည္းပညာရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ျပီးေနာက္ ေရာေယာင္ 

အေရာင္တူပစ္ဖို႔ ဓါတ္တိုင္ေဘးေသးပန္းဖို႔ ေမွာင္ရိပ္ခိုမႈ

အေမွာင္က် / ခ် ခံရ  ဗီလိန္အကယ္ဒမီရတာ ဘာဆန္းလို႔လဲလို႔ဆို

အတုန္းအရုန္း ကုန္းထလိုက္ လက္ညိဳးေလးနဲ႔ေတာက္ခ်လိုက္

ဒါ သံသရာပဲ ဇာတ္အနာပဲ လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲက်ေသတဲ့ ယင္ေကာင္ ( လို )

ဆာေလာင္မႈဟာ တင္ပါးမွာအထိုးခံထားရတဲ့တက္တူး  ဒီည 

အိမ္မျပန္ျဖစ္ေတာ့လဲ ေနာက္တစ္ညေပါ့ ေနာက္တစ္ညေပါ့ 

" မေနာက္ပါနဲ႔ အကိုၾကီးရယ္ ညီမကဒါေလးနဲ႔ လုပ္စားေနရတာပါ

  ဒါ ညီမအေမ အေမြေပးခဲ့တဲ့ လယ္ကြက္ကေလးပါ "

သိမ္း / သိမ္း / သိမ္း

သိမ္းထုတ္ေသခ်ာတဲ့ 

အိမ္ေထာင္ဦးစီး | ၾကီး | တို႔ ခင္ဗ်ား 

ေခၚစရာအေဖေတြအပိုရွိရင္ေျပာပါ ခင္ဗ်ား

ေခၚစရာအေဖမရွိတဲ့ကေလးေတြပိုေနပါတယ္ ခင္ဗ်ား

ခင္ဗ်ားတို႔ ေခတ္ ဟာ ဟာကြက္ေတြနဲ႔ ဟာသျပက္လံုး မိုးလံုးမႈိင္းလဲ မိုးမရြာဘူး

ပုခံုးတဖက္မွာ စပါးနွံရွိတယ္  ညရွိတယ္ အဲ့ဒီညဟာ ဆင္ဆာျဖတ္ခံထားရတဲ့ လ နဲ႔ ။

/ ဒါမွမဟုတ္ / 

ပုခံုးတဖက္မွာ မိုင္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္ဖိထားမဲ့ထမ္းပိုးရွိတယ္ အဲ့ဒီထမ္းပိုးဟာေခြ်းနဲ႔ေသြးနဲ႔ ။

တစ္ကိုက္စာကို တ၀က္၀က္လုိက္ရင္ နွစ္ေယာက္စာျဖစ္ရမွာေပါ့ ဥာဏ္ဆိုတာ

လႊာသံုးရင္ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ သၾကၤန္အေျမာက္ၾကီးလက္ခ်က္နဲ႔ လွန္႔ေသရရွာ

သူ႔ခမ်ာ နွစ္ပိုင္းတပိုင္း x ( တစ္ကိုက္စာ ) ကို ေငးရံုသာေငးခဲ့ရ  ။

တခ်ိဳ႕ၾကယ္ေတြရဲ႕ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈနႈန္းဟာ 

ေသာက္ျပီးသားဘီယာဘူးခြံေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်တယ္

တခ်ိဳ႕ၾကယ္ေတြက်ေတာ့

ပစ္ျပီးသား က်ည္ဆံအခြံေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်တယ္  

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့

က်ျပီးသားေသြးေတြ နဲ႔

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ 

က်ျပီးသားစိတ္ဓါတ္ နဲ႔  

နဲ႔ နဲ႔ လာတဲ့ ခပ္ယဲ့ယဲ့ ဖိေနာင့္ပါးဖိနပ္စုတ္ ( ကေလး ) 

မေတာ္တေရာ္ဟာ မ်က္စိထဲ၀င္ေနျပီး ေနသားတက် ေျခကုတ္ယူလိုက္တယ္  \ အသင့္အေနအထား \ 

                        ( ၁ ... ၂ ... ၃ ... ဒိုင္း း း း း း း း း )

         သံပုရာသီး ၊ ဘလက္ေလဘယ္ နဲ႔ မာက်ဴရီ ၊ ျပိဳင္ကားအေကာင္းစား  

                                        ||| VS |||

                                   

                                         မ်က္ရည္

လႊတ္လွဗ်ိဳ႕ . . . . . ဒိုင္ဟာ ပြဲမျပီးခင္ ပြဲသိမ္းေျဗာက္ကိုေဖာက္လိုက္တယ္ . . . DIeeeeeeeeeeeeee !

- မင္းလုလင္ -

နာနာက်င္က်င္ > ၾကင္ၾကင္နာနာ

နာက်င္မႈဟာ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴ အခန္းလြတ္တစ္ခုထဲ က်ေနာ္ဟာ ဘယ္တစ္ေယာက္လဲ 

ကုိယ့္ခႏၶာ ကုိ ျပတုိက္တစ္ခုထဲ ေမာင္းသြင္း လြတ္ထြက္သြား/လႊတ္ခ်ထားခ်င္ၿပီ

မ်က္လုံးေတြကုိ လုိက္ဖမ္းရင္း စိတ္က နံရံေပၚမွာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ တအံ့တၾသ 

နာက်င္/ဆြတ္ရွ တျဖည္းျဖည္း ပါးလ်လာ အနားရခ်င္တဲ့အခါ ကိုယ့္မ်က္လံုးကိုယ္

ပန္းခ်ီထဲမွာျပန္ေတြ႔လိုက္ရသလို အရိပ္ / အေရာင္ေတြ ရိပ္ကနဲ ေယာင္ယမ္းေအာ္မိ 

စိတ္ ဟာ အထစ္အေငါ့ေသးေသးေလး အိပ္မက္ေတြကုိ အိပ္ယာေဘးမွာ

ပစ္စလက္ခတ္ပစ္တင္လုိ႔ အနားမွာ ေကာက္သိမ္းခြင့္ရတဲ့ အလ်ားလုိက္ မနက္ျဖန္ေတြ ဟုိတစ္စ 

သည္တစ္စပါပဲ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ ကုတ္ျခစ္/ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ ကုတ္ျခစ္ 

အေရာင္ေတြစုံလုိ႔ အရာေတြမထင္ခဲ့ဘူး ခုတ္ထစ္ဖဲ့ေၾကြပစ္လုိက္ပါၿပီ 

ျပကၡဒိန္ေပၚက ေန႔စြဲေတြမွာ တအီအီနဲ႔ညည္းညဴ လုိ႔ ဒါဟာ အမာရြတ္တစ္ခု 

ဒါဟာ သံေယာဇဥ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဒါဟာ တစ္ခုခု နာက်င္မႈဟာ 

ေဆးျပယ္စပန္းခ်ီကားေလး ကိုယ့္ေရွ႕မွာ မီးေလာင္ဒါဏ္ရာနဲ႔  နာ...နာ..

နာက်င္ / နာက်င္မႈဟာ အေရျပားတစ္ေလွ်ာက္ ထုိးေဖာက္လြင့္၀ါး/ အသံမ်ား ညံဆူ 

တိတ္ဆိတ္ေဖာက္ကဲြပစ္ရ / နာ...နာ ..က်င္...က်င္ က်ဥ္စက္နဲ႔ တို႔လိုက္သလို 

ဖ်င္းကနဲခံစားမႈဟာ ျပကၡဒိန္ေပၚမွာ ယိမ္းထိုးလို႔ လြတ္ထြက္သြားတဲ့ စိတ္အစြန္းအစဟာ 

ခ်ည္တိုင္ဆီျပန္ ျပန္ေရာက္မလာေတာ့ဘူး အိပ္မက္အျဖစ္နဲ႔ အိပ္မက္ေနခဲ့ရ လြင့္လြင့္၀ဲ၀ဲ 

အိပ္မက္ပစ္လိုက္ရ   ဒါ ေျခဖမုိးျဖဴျဖဴေလးပဲ ဒါ ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းေလးပဲ 

 ဒါ နာက်င္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ဒါ ေသြးစက္လက္နဲ႔ေဘာင္မဲ့ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ လုိ

ပါးခ်ိဳင့္နက္နက္ကေလး မပါတဲ့အခါ မ်က္၀န္းနက္နက္ကေလးမပါတဲ့အခါ

သီခ်င္းဟာ မ်က္ရည္၀ဲေနရ သီခ်င္းဟာ တိုးတိုးေလးငိုေနခဲ့ရ ခိုးခိုးငိုေနခဲ့ရ

သူမ / ဒါမွမဟုတ္ / သူ႔ဆီမွာ မရွိေတာ့တဲ့ သူမ ... မေန႔ကအေၾကာင္းေတြးမိေတာ့

ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ဟာ ရုတ္တရက္ လန္႔ပ်ံေျပးသြားတာ ဟိုး .... အေ၀းၾကီးထိ ။

- ေမာင္ေရခ်မ္း - မင္းလုလင္ -

ေရႊရည္စိမ္ ကြ်န္

အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ အိမ္ျပန္ၾကရမွာေပါ့
တေန႔ ျပီး တေန႔ ျပီး ေနာက္တစ္ေန႔
အခ်ိန္တန္လို႔ အိမ္ျပန္သြားၾကသူေတြ
အခ်ိန္တန္လို႔မွ ျပန္သြားစရာအိမ္မရွိသူေတြ
အက်ည္းတန္ညေနခင္းေတြထဲ
နီယြန္မီးထဲ မ်က္ရည္ေတြ သြန္သြန္ခ် ။

အာရွလား ဥေရာပလား
က်ားလား ႏြားလား
သြားၾကားလား  - ီး ၾကားလားသိစရာမလို
က်ဳပ္တို႔ဟာ လြယ္လင့္တကူ ညပ္ခဲ့ၾက
ကိုယ့္အေတာင္ပံကိုယ္ ညွပ္ပစ္ခဲ့ၾက ။

ကမာၻမွာ ေငြ၀ယ္ကြ်န္စနစ္ ပေပ်ာက္ခဲ့ျပီ တဲ့
ေဆာင္ပုဒ္ေတြကို မစားရ၀ခမန္း ရြတ္ေနတတ္တဲ့
က်ဳပ္တို႔က ..... ေငြေပးကြ်န္
ကိုယ့္အိတ္ထဲကေငြ နဲ႔ ကိုယ္ ကြ်န္လာခံၾက
( တခ်ိဳ႕က )
သူမ်ားအိတ္ထဲကေငြနဲ႔ ကြ်န္လာခံၾက
ရယ္စရာေကာင္းလိုက္တာေလ ။

ဟိုမွာ
၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႔ ကြ်န္
ဟိုမွာ
ေဘာလံုးပြဲ ၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္
ဟိုမွာ
ဖုန္းအေကာင္းစားနဲ႔ ကြ်န္
ဟိုမွာ
ရည္းစားထည္လဲတြဲတဲ့ ကြ်န္
ဟိုမွာ
ဘီယာေသာက္ေနတဲ့ ကြ်န္
ဟိုမွာ
အိမ္လြမ္းေနတဲ့ ကြ်န္
ကြ်န္ေတာ္လား
ေသာက္ၾကီးေသာက္က်ယ္ ကြ်န္ ။


" နွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ မီးမျပတ္ဘူး အေမ "
" ေရကလဲ ဘယ္ခ်ိန္ဖြင့္ဖြင့္ လာတယ္ အေမ "
ေရမီးအစံု နဲ႔ ဘ၀ဟာ
ေခြးေတာင္မလ်က္တဲ့ ထန္းလ်က္လို ထူေပတာေပခံခဲ့ရ
မာေက်ာခဲ့ရ  ေပ်ာ့ညံ့ခဲ့ရ
အားတင္းခဲ့ရ အားျပတ္ခဲ့ရ ။

ဖရီးေကာလင္း ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေကာလင္း
စက္ရံုေကာလင္း ၊ ဘာညာသာရကာေကာလင္း
( တခ်ိဳ႕က )
ေထာင္နံရံ မွီအိပ္ေနတဲ့ သံဗုေဒၶေကာလင္း
အလန္းဆံုး၀တ္ျပီး မိသားစုကို လက္ျပနႈတ္ဆက္ခဲ့ၾက
အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေပါင္းမ်ားစြာ ခ်န္ထားခဲ့ၾက
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကြ်န္ဇာတ္ထဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး သြတ္သြင္းခဲ့ၾက ။

ဟန္ကိုယ့္ဖို႔သာ ရွိေစေတာ့
ကြ်န္မသားေလးက နိုင္ငံျခားမွာေလ တဲ့လား အေမ
ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားစြာ ကြ်န္အမည္ကို တမ္းတ
ကြ်န္ေတာ္ ရွက္ဖို႔ေတာင္ ေမ့ေမ့သြားပါရဲ႕ ။

အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အိမ္ျပန္ၾကရမွာေပါ့
အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အိမ္ျပန္ၾကရမွာေပါ့
အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အိမ္ျပန္ၾကရမွာေပါ့
အဲ့ဒါ ဒို႔တာ၀န္အေရးသံုးပါးပဲ
ဂါထာလို ရြတ္ခဲ့ရ ။

ေက်ေက်နပ္နပ္ အထိုးခံခဲ့ၾကတဲ့  ကြ်န္ တက္တူး
တခ်ိဳ႕က လုပ္အား နဲ႔ ေအာက္က်ေနာက္က် ပြတ္သပ္ဖ်က္ၾက
တခ်ိဳဳ႕က မ်က္ရည္ နဲ႔ ထိတ္လန္႔တၾကား ပြတ္သပ္ဖ်က္ၾက
တခ်ိဳ႕က စာရိတၱ နဲ႔ အေလာတၾကီး ပြတ္သပ္ဖ်က္ၾက
သံဗုေဒၶ မွ နပ္မွန္ေအာင္ မရြတ္နိုင္ခဲ့ၾက
က်ဳပ္တို႔ေလ
ေသရမွာေတာင္ ေမ့ေနၾကသလိုလို ။


တေန႔ ျပီး တေန႔ ျပီး ေနာက္တေန႔ နဲ႔ ေနာက္တေန႔
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြၾကားထဲ
နစ္၀င္သြားတဲ့ စိတ္ဓါတ္ နဲ႔
သူစိမ္းတစ္ေယာက္လို ေနသားက်ခဲ့ရ ။

ေနာင္ၾကီးတို႔ေရ . . . ေရႊတဲ့လား ။
ေအာက္ တန္း စား ေရႊ
ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ကိုယ္ မေနရျခင္းဟာလဲ
ေအာက္တန္းက်လြန္းတဲ့ ၀ဋ္နာကံနာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္တိုက္ထားတဲ့ က်ိမ္စာ ။

ဟုတ္တယ္
က်ဳပ္က
ေသာက္ၾကီးေသာက္က်ယ္ ကြ်န္ ။


- မင္းလုလင္ -


( စိတ္ထဲ ရွိေနတာေလး ထုတ္ေရးလိုက္ရံုသာ ။ ဘာဆို ဘာမွ မပါ )

က်ဳပ္တို႔က လူငယ္ ( ၂ )

အဲ့ဒီေန႔တုန္းက မိုးေတြရြာလား မရြာလား ေသခ်ာမသိသလို
အဲ့ဒီေသခ်ာမသိျခင္းဟာ ျမိဳ႕မွာလား ရြာမွာလားဆိုတာလဲ တဆင့္စကားတဆင့္နား
က်ဳပ္တို႔နားထဲကို ဆယ့္ကိုးရာစုၾကီး ပစ္၀င္လာခဲ့တာ
က်ဳပ္တို႔ပါးစပ္ကေန ေလထုကိုစတင္ညစ္ႏြမ္းေစခဲ့တာ
အဲ့ဒီေသခ်ာမသိတဲ့ ေနရာကေန က်ဳပ္တို႔လာခဲ့တယ္
ပံုစံခြက္ေတြကို ပံုစံတက် သြန္ေမွာက္ပစ္ခဲ့ၾက  စားၾကြင္းစားက်န္ဟာ ေရာဂါပဲ
ေနာက္ဆံုးတစက္ထိ အရသာရွိေစမဲ့ ေကာ္ဖီ နဲ႔ ဘ၀ကိုပက္သြင္းထားတာ
သစ္ကိုင္းဖ်ားေလး တအိအိ လႈပ္ခါက်န္ေနခဲ့တဲ့အထိ က်ိဳးက်သြားမဲ့အထိ
ခါေတာ္မီအေရာင္အဆင္းနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ ( ဟာ )
ရင္သားေသးလွီလွတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ ဖ်ားေယာင္း
ျမဴဆြယ္ေနသလို ရင္ခုန္စရာမေကာင္းေတာ့ဘူး
က်ဳပ္တို႔ကလူငယ္
တက္က်မ္းကိုခါးမွာထိုးရင္း ေသနတ္ပစ္တမ္းလဲ ေဆာ့ခ်င္ေဆာ့မယ္
မိုးေရထဲလမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ညဟာ တိမ္ေတြလိုေပါ့ပါးပစ္လိုက္ၾက
အေရခြံကိုစိတ္နဲ႔တသားတည္း၀တ္ဆင္ထားခဲ့တဲ့ အလင္းနဲ႔
လြတ္လပ္မႈကို လက္ပတ္နာရီလိုပတ္မယ္ ( မၾကာခဏ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္မယ္ )
ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္မယ္ သူရဲေကာင္းေတြကိုအေလးျပဳမယ္ ဂိမ္းကစားမယ္
နီယြန္မီးေရာင္ေတြ ေမာ့ေသာက္တဲ့အခါ လမ္းေျပာင္းျပန္လဲ ေမာင္းခ်င္ေမာင္းမယ္
က်ဳပ္တို႔ကလူငယ္
အေရာင္ေတာက္ေတာက္ရိုင္းစိုင္းမႈေတြ နဲ႔
အေသြးအသားထဲ ေမတၱာတရားကို မိုးလံုေလလံုကိုးကြယ္တယ္
ပုခံုးေပၚတြန္းတင္ထားတဲ့ မ်က္လံုးေတြအတြက္
လက္ဖ်ံမွာထိုးထားတဲ့တက္တူး
ကိုယ္ပိုင္ရာသီဥတုဟာ ( ဘယ္ေတာ့မွ ) ကြက္ၾကားမိုးမရြာဘူး
မိုးနည္းေဒသရဲ႕ေခြ်းတစက္စက္ မိုင္နွစ္ဆယ္လို
/ ဒါမွမဟုတ္ /
ေသြးတစက္စက္ အနွစ္နွွစ္ဆယ္လို
/ ဒါမွမဟုတ္ /
ေတာက္တခတ္ခတ္ဘ၀နွစ္ဆယ္လို
ျပိဳက်ေနတဲ့မနက္ျဖန္ထဲက အမွန္တရားဟာ
အပ္ဖ်ားတေထာက္စာအစက္အေျပာက္ေလးျဖစ္ေနရင္ေတာင္
မွန္ဘီလူးသံုးျပီး ျမင္ေအာင္ၾကည့္မဲ့ ( ၾကည့္ရမဲ ့)
က်ဳပ္တို႔ကလူငယ္
ဒီကစားကြက္အခင္းအက်င္းထဲ ဖ်က္ျမင္း မျဖစ္သြားေစဖို႔ပဲ ။

- မင္းလုလင္ -


( မိုင္တိုင္ ၂၄ မွ ဆက္လက္ထြက္ခြာ - Poetry Ebook - မွ )

ရိုးေျမက် လို႔ ဆိုၾကပါစို႔ မနွင္းေဝ

ေက်ာက္ခ်ရပ္နားထားရတဲ့
သေဘၤာတစီးရဲ႔ ေက်ာက္ျဖဳတ္သံပါပဲ
မီးခိုးေငြ႔တလူလူ နဲ႔ မီးခိုးေတြၾကားက အထြက္
မင္းရွင္သန္က်န္ေနခဲ့တာဟာ
ငါ ေသဆံုးသြားျခင္းထက္ ပိုဆိုးတဲ့ အဓိပၸါယ္
ပါးျပင္ေပၚက အေရျပားတြန္႔ေခါက္မႈအေပၚမွာ
ျမစ္ေတြ စီးေနမလား
ပူေလာင္မႈကို ေခြးေပါက္စေလးလို တယုတယ ေမြးျမဴေနမလား
ငါ့လက္ကို တင္းတင္းကိုင္ထား
ဒါဟာ ငါ့ရဲ႔ေနာက္ဆံုးေႏြးေထြးနိုင္မႈ
ငါ စကားေတြ မေျပာနိုင္တဲ့အခါ
ငါ့ စကားေတြကို မင္းၾကားရမွာ
ငါ မင္းကို စိတ္မခ်တဲ့အေၾကာင္းကေတာ့
ႏြယ္ပင္လို ရွင္သန္ေနဦးမွာ ။

- မင္းလုလင္ -

ငွက္

သဘာ၀က မိုးေပၚပ်ံတယ္

သူက

ရင္ဘတ္ေတြထဲပ်ံတယ္

အခု

သူျပန္သြားျပီ

ဒါေပမဲ့

သူပ်ံေနတုန္း  ။   ။

- မင္းလုလင္ -

အိမ္ေ၀း

ဒီညလဲ ၾကယ္ေတြမစံုဘူး။
ဘယ္လမ္းခြဲထဲမွာအိမ္ရွိမလဲ
ပလက္ေဖာင္းဟာ ကိုယ့္ညကို တစ္ေရးသိပ္တယ္
တိုးတိုးေလး  .... တိတ္တိတ္ေလး
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ညရဲ႕ နံေဘးမွာ ကိုယ္ဟာ
ၾကယ္အေၾကြေတြကို ေငး
ဟိုး . . . ေ၀းေ၀းက အိမ္ ဆီ အလန္႔တၾကား ဖက္တြယ္ထားမိ ။

မႏႈိးနဲ႔
သူႏုိးလာရင္ ေမေမ မရွိဘူး
မႏႈိးနဲ႔
သူႏုိးလာရင္ ေဖေဖ မရွိဘူး
သူမရွိတဲ့ အိမ္ သူ႕ဆီမွာရွိမေနဖုိ႔ ေဝးရတယ္  ။

ၾကယ္အေၾကြကေလးထဲမွာမ်ား အိမ္ရွိေနမလား
ၾကယ္အေၾကြေလးနဲ႔မ်ား အိမ္ကေဆာက္ထားတာလား
စိတ္အလ်င္ေတြကအစ က်ံဳ႕က်ံဳ႕လာတယ္
အိမ္ကိုလက္ဖ်ံထဲထည့္ခ်င္တဲ့ ေဝဒနာ
( မဟုတ္ဘူး ) ( မဟုတ္ဘူး )
ဒါဏ္ရာဟာ လက္ဖ်ံရိုးထဲက ထြက္က်လာတာ
အိမ္ကေလးထဲ မိုးေတြ ရြာေနမလား
အိမ္ကေလးထဲ နွင္းေတြ ေ၀ေနမလား
ရာသီဥတုေတြရဲ႕အဆံုးအထိ ေျပးၾကည့္ေတာ့လဲ
အိမ္ကေလးကို မျမင္ရဘူး
အေတြး နဲ႔ အေတြး နဲ႔ အေတြး နဲ႔
ေ၀း ခ်င္ တိုင္း . . . . . ေ၀း  ။

ဦးထုပ္တစ္လံုးထဲမွာလား
စားပြဲခံုရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာလား
ကမာၻေက်ာ္မ်က္လွည့္ပညာရွင္ ရဲ႕ လက္ထဲ
အိမ္ကေလး ပါသြားတာမ်ိဳးလား
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ကြယ္သြားတာမ်ိဳးလား
ယိုယြင္းေနတဲ့ မနက္ျဖန္မနက္
အိပ္ယာေဘးတဖက္ ေယာင္ယမ္းၾကည့္မိေတာ့
မနက္စာေႏြးေႏြး ဟာ ေသြးဆုတ္ျဖဴေလ်ာ္လို႔  ။

ဖိနပ္မပါလည္း အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔
ေျမပံုမပါလည္းအိမ္ျပန္ရဲတဲ့စိတ္မ်ိဳးနဲ႔
သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္ညႊန္ျပရာအရပ္မွာ
ခပ္စုတ္စုတ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး ရွိမယ္
အေရာင္ဟာ ေပေရ ညိႈ႕မႈိင္း
စိုထိုင္းစျပဳလာတဲ့ အလင္းတ၀ိုက္မွာ
ဒီညစာ ဘယ္သူ႕မ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီးစားမလဲ
ဘယ္အရပ္မ်က္ႏွာမွာေကာ အိမ္ရွိေနမလဲ
ကန္ထြက္သြားတဲ့ အလ်င္ဟာ
ျပန္လည္တူးေဖာ္ခြင့္မရွိေတာ့တဲ့ ျပကၡဒိန္အေဟာင္းေတြဆီ
ဦးတည္ရာမဲ့ ကုန္းဆင္းအတိုင္း လိမ့္ဆင္းသြားတဲ့အထိ . . . . . ။

အိမ္ကေလးဟာ ကိုယ့္ဆီ ျပန္မလာျဖစ္ေသးဘူး
ကိုယ္ဟာ အိမ္ကေလးဆီ ျပန္မလာျဖစ္ေသးဘူး
တေနရာရာမွာ အိမ္ကေလး ရွိေနဦးမယ္
တေနရာရာဆီမွာပဲ ကိုယ္ရွိေနဦးမယ္  ။

မိုးေတြရြာတုန္းကေပါ့
ပုရြက္ဆိတ္ေလးေတြဟာ တြင္းဆီ အေျပး
ငွက္ကေလးေတြက အသိုက္ဆီ အပ်ံ
ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနရ
မိုးေတြရြာတုန္းကေလ
မိုး နဲ႔ ကိုယ္ နဲ႔ ေခ်ာ္လဲေရာငို ။

မနႈိးပါနဲ႔
ညဟာ ကိုယ့္ေဘးမွာ တိတ္တိတ္ေလးအိပ္ေန
ကိုယ္မရွိတဲ့ အိမ္ေလးထဲ အိမ္မရွိတဲ့ ကိုယ္
ခိုး ခိုးျပီး ေငး  တိုးတိုးေလး ေဆြးတယ္
ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ပါဘူးကြယ္

မေန႔ကေလ
အိမ္ကေလးဟာ ကိုယ့္ဆီေျပးလာခဲ့
မနက္ျဖန္က်ရင္ေရာ
အိမ္ကေလးဆီ ကိုယ္ေျပးသြားနိုင္ပါ့မလား
ေမးခြန္းဟာ အလန္႔တၾကား ကိုယ့္ကို လႈပ္နႈိးလိုက္တယ္
အိပ္မက္ထဲ အိမ္ကေလးဟာ ၀ိုး၀ိုး၀ါး၀ါးသာ က်န္ေနခဲ့ရေပါ့ ။

| ေနပိုင္ | မင္းလုလင္ |

ဤတြင္ သတင္းမ်ားကို သင္းတို႔ ေၾကညာျခင္း ျပီးလုျပီးခင္

ၾကားဖူးတဲ့အခါ နား၀မွာ ျမဲတယ္ ဆို အပို အလို မရွိတဲ့ ေနရိပ္အညိဳ သစ္ပင္
တိုမွာ နားေနတဲ့ နံငယ္ပိုင္းနဲ႔ အကို ေခြ်းစိုစို ေလျပိဳတာထက္ ေတာင္ၾကီးကို
ျဖိဳ   ငို  ခါးမသန္ေတာ့၀ွီးခ်ဲေပၚထိုင္သြားရတဲ့ လူအို  ပ်ိဳခ်င္ေနသလိုလို ဟန္ကိုယ့္ဖို႔
အဆို ယိုစံုကို နႈတ္ခမ္းမွာတပ္ျပီး ေငးေနတဲ့ အပ်ိဳ ေမွာင္ျပီဆို သူ႔တရားကို သူ
က်စ္က်စ္ပါေအာင္ပိုက္ အနႈိက္မလြတ္တဲ့ ကံစမ္းမဲ မရဲတရဲ  ကြ်ဲျပဲ
ေပၚက သရဲလက္ထဲ ေ၀့၀ဲသြားျပန္တဲ့အခိုက္ Night ခပ္နစ္နစ္စိုက္တဲ့ Knife
မိုးထဲ ေလထဲ ဆိုးဆဲ ေပဆဲ သရဲ ပုဆိုးအသာစြဲျပီး ေဆးဆိုးပန္းရိုက္ က
ခိုက္ ဒုတ္စြဲဓါးစြဲ တိုက္မယ္ဆိုတဲ့သူေတြ အထုတ္ကေလးအသာပိုက္ ငိုက္မေနရေအာင္
ပိတ္ထားျပန္တဲ့ တိုက္  ငါးထပ္ ေျခာက္ထပ္ ပါတယ္ဆိုတဲ့အပ်ိဳတသိုက္ သူ႔ထက္သူ
လင္ေနာက္လိုက္ စရိုက္ တခါစိုက္ရင္ တသက္လံုးခံပါတယ္ သြားရမ္းကု က်င္ဟိုက္
ေၾကာင္ ေတာင္ ႏႈိက္  နို႔မျပတ္ေသးတဲ့သားေပါက္ကေလးေတြ တစာစာေအာ္ငိုခိုက္
ၾကက္ဆူပင္ေတြ ညႊတ္ေနေအာင္စိုက္  မယားမရွိတဲ့  နိုက္ ကလပ္ေပၚတင္ထားတဲ့
မုန္႔လံုးေရေပၚေတြ ၀င္ကိုက္သူကိုက္ ရိုက္မႈတဲ့ ၾကာၾကာမေနလိုက္ ပေဒသာပင္စိုက္ေတာ့
ရံုးက ျပံဳးျပလိုက္ အဆံုးမရွိတဲ့ ၀ရုန္းသုန္းကားေတြ သံုးလိုက္ ျဖဳန္းလိုက္ ဆရာၾကိဳက္
အေနတတ္ေတာ့ ေလလာရာလွန္ထားတတ္တဲ့ ဆိုဒ္  အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလိုက္
ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္ျဖစ္ရရွာတဲ့ အရိုက္ သူတို႔အဆိုမွာ ငမိုက္ သားေလးျပန္လာမလား ေမွ်ာ္
ေနလိုက္ ထိုင္လိုက္ ထလိုက္ သြားလိုက္ ဒါကိုပဲဗီဒီယိုေတြ ရိုက္  ေအဆိုဒ္ ဘီဆိုဒ္ မရွိေတာ့တဲ့
Drive ထဲမွာ လံုးခ်ာလိုက္ ေကြးလိုက္ ဆန္႔လိုက္ မသိတဲ့ ဂိုက္နဲ႔ ဘီယာပုလင္းကို ကိုက္
ေ၀လိုုက္ ၀ါးလိုက္ Night သန္ခ်ေဆးမတိုက္နိုင္လို႔ နာေနတဲ့ ကေလးရဲ႕ဗိုက္
ငိုလိုက္ အဆိုၾကိဳက္တဲ့ အစ္ကိုၾကီးက ဆင္ျဖဴတသိုက္ ေ၀ျဖာသြားခိုက္
ဒီစရိုက္ အမိႈက္ေတြ နဲ႔ ေမွာင္မိုက္ ေနတိတ္တာေတာင္ ပူစပ္ပူေလာင္ျဖစ္ေနသလိုိလို  နီးလာလိုက္
နီသြားလိုက္ ႏြမ္းေနတဲ့ အနမ္းေတြ ေခြ်းတျပိဳက္ျပိဳက္  ဆို  ေနညိဳတိုင္း ခိုးခိုး ငို
ဒီလိုနဲ႔ အို  . . . မိဘမဲ့ေဂဟာက အပ်ိဳ  သားသမီးမဲ့ေဂဟာထဲမွာ  မန္းေတာင္ရိပ္ကို မခိုမိလို႔
အသက္ကေလးရယ္ တို  . . . . . . ဤတြင္ သတင္းမ်ားကို ေၾကျငာလို႔ ျပီးပစ္လိုက္ပါျပီ ။

- မင္းလုလင္ -

ခင္ဗ်ားနာမည္ေနာက္က ကြင္းစကြင္းပိတ္ထဲမွာ ကြယ္လြန္ရွိတယ္ ကိုဘခက္

ခင္ဗ်ားကိုခင္ဗ်ားျပန္ရလိုက္တဲ့ေန႔က ျပကၡဒိန္မွာဘာသေကၤတနဲ႔လဲ ကိုဘခက္
- လည္ေခ်ာင္းထဲကျဖတ္ဆင္းသြားတဲ့ေအာက္ဆီဂ်င္ကို မီးခိုးေငြ႔ေတြနဲ႔
  ေမ်ာခ်ပစ္လိုက္တာပဲလား ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ လူငယ္ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ပဲလား
  မေန႔ကညေနဆီကိုေရာက္ခဲ့ေသးလား မိုးကိုေမွ်ာ္တုန္းပဲလား ရမ္ေကာ္ဖီ
  ေသာက္တုန္းပဲလား ( ခင္ဗ်ားေျပာေနက် ) ေစာက္သံုးမက်တဲ့ငတံုးေတြခ်ည္း ၾကီး
  စိုးေနတုန္းပဲလား ေသြးၾကီးၾကီးနဲ႔ပဲလား ျဖတ္လမ္းကၾကမ္းတုန္းပဲလား မနက္ျဖန္ဆီ
  ဖုန္းေခၚေနတုန္းပဲလား မ်က္ရည္ေတြစိုေနတုန္းပဲလား ေလေတြျပိဳေနတုန္းပဲလား
  ေန႔ နဲ႔ ည ရဲ႕ အလယ္ေခါင္မွာရပ္ေနတုန္းပဲလား မွတ္တိုင္ေက်ာ္ေနတုန္းပဲလား
  ေ၀းသြားတဲ့အခါသီခ်င္းကို ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ျမည္းေနတုန္းပဲလား မီးျခစ္ေမ့ေနခဲ့ျပန္ျပီလား
  အသံတိတ္ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ျဖစ္ေသးလား ငါးမွ်ားျခင္းဟာတက္ၾကြမႈကိုဆိုးရြားစြာထိ
  ခိုက္ေနတုန္းပဲလား အိပ္မက္နဲ႔အဆက္အသြယ္ရေသးလား နီယြန္မီးေရာင္ထဲ
  စီးကရက္အစီခံေတြထိုးစိုက္ေနတုန္းပဲလား ပင္လယ္ဆီေရာက္ျဖစ္ေသးလား
  ခံစားမႈ၀ါဒီပဲလား ခင္ဗ်ား ေသြးေအးသတၱ၀ါ ျဖစ္ေနျပီလား . . . လား . . . လား
  လား . . . လား . . . လား . . . လား . . . လား . . . လား . . . လား . . . လား -

အဲ့ဒါပဲ ကိုဘခက္
အညိဳေရာင္ ညေနအနာ
ေသြးမထြက္ဘူးဆိုေပမဲ့ သတိရတိုင္းနာတယ္ ။
ကြင္းဖြင့္ပြဲမွာလဲ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ထဲ ။
ကြင္းပိတ္ပြဲမွာလဲ ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ထဲ ။

မနက္ျဖန္က်ရင္ေစာေစာေရာက္ေနဖို႔ ဒီေန႔ကတည္းကမျပန္တဲ့စိတ္ဟာ ေသြးတိုး
ေန႔ဖို႔ညစာခ်န္ထားခဲ့ျပီးရင္ အလွ်င္လိုတဲ့သူေတြလဲ လမ္းအိုထဲ၀င္သြားၾကေပဦးမွာေပါ့
အဲ့ဒါကို ျဖတ္လမ္းလို႔ ေခၚေလမလား ကိုဘခက္ ဖန္ခြက္ခ်င္းတိုက္တဲ့အနုပညာမွာ
ခင္ဗ်ားကေမြးရာပါအနာ အဲ့ဒီညေနတ၀ိုက္ထဲ အေရာင္ေတြပစ္ထည့္ထားခဲ့ဦးဗ်ာ
အျဖဴျဖစ္ျဖစ္ အမည္းျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ ခရမ္းေရာင္ေက်ာပိုးအိတ္ေလးတစ္လံုးျဖစ္ျဖစ္
ခင္ဗ်ားနာမည္အေနာက္က ကြင္းစကြင္းပိတ္ေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ။

- မင္းလုလင္ -